Shakedown Tim & The Rhythm Revue (cd-voorstelling)
Arenbergschouwburg, Antwerpen Ė 7 april 2018


Tijdens de meedogenloze race tegen de deadline om nummer 105 van ons blad in druk te krijgen, hebben we een 'last minute' onthaastmoment ingebouwd door even de stress te ontvluchten, richting Arenberg-
schouwburg in Antwerpen. Daar stelden Shakedown Tim & The Rhythm Revue hun kakelverse cd 'Shakedown's Th'owdown' voor, met Tiny Legs Tim als support act. In Antwerpen aangekomen, vielen talloze bordjes met wegomleidingen wegens de gesloten leien ons op. En toch hadden we geen reden tot klagen want onze Tom Tom heeft ons feilloos tot bij de Tim Tim geloodst...

Bij aankomst deden we ons 'te goed' aan een verschrikkelijke portie vetzakkerij (een wansmakelijke pitta waar we verder niets over naar huis hebben geschreven). Daarna kwamen we in een donker, zweterig hol terecht. Neen, neen! U begrijpt ons verkeerd. In diť buurt zijn we niet geweest! We bedoelen de kleine Arenbergzaal. Over dat hol vermeldt de Arenbergwebsite dat het akoestisch en technisch perfect is. Nou, daar is geen woord van gelogen. Toen Tiny Legs Tim zijn soloconcert inzette, viel de perfecte klank ons onmiddellijk op. En het drumstel van de hoofdact, dat achter Tim was opgesteld, was bijzonder sfeervol verlicht... Tim zelf bleef met zijn snuit in het donker zitten, maar wellicht hoorde dat bij de intieme sfeer die men heeft willen creŽren. Het woord 'fotografie' kreeg weeral eens een extra dimensie. Muzikaal pleurde Tim zijn rudimentaire Kemmelbergblues heel overtuigend en intimistisch uit zijn aftandse gitaar, zoals we dat van hem van oudsher gewoon zijn. Hij putte in hoofdzaak uit het repertoire van zijn cd 'Melodium Rag' en daaraan gekoppeld de lp 'Live At Sint-Jacobs'. We onthouden vooral de songs 'Steppin' Up' en 'Happiest Man In Town' als hoogtepunten waar het geÔnteresseerde en dankbare publiek best wel pap van lustte.

Na een korte pauze was het de beurt aan Tim Ielegems die zich samen met de 'extended version' van zijn Rhythm Revue zo fier als een pauw, een fiere pauw wel te verstaan, door het repertoire van 'Shakedown's Th'owdown' werkte. Na de split van Fried Bourbon heeft harmonicaspeler Steven Troch met zijn eigen band een stevige reputatie opgebouwd. Maar ook de gitaristische helft van Fried Bourbon heeft nu een flink uit de kluiten gewassen project. Tim en de band gaan gekleed in onvervalste Al Caponestijl en ook muzikaal ontwaren we stijlelementen die uit de vroege elektrische blues van de jaren 40 en 50 zijn geplukt. Tekstueel is Shakedown Tim zo eigentijds als maar kan. 'Get A Life' is geen mis te verstane boodschap voor de Twitter-, Facebook-, Instagram- en WhatsAppgeneratie. Blues is entertainment en dat heeft Tim goed begrepen. Zijn show is vrij compleet. We kregen blues, R&B, wat jump, een mambo, enkele slijpers, een akoestische miniset en veel humor. De cd is geproducet door de Californische veteraan James Harman maar die kon hier vanavond niet zijn. Big Dave vulde de harmonicarol in en Ė mogen we eens stout zijn? Ė deed dat wellicht beter dan wat Harman vandaag nog presteert. Neen, we doen geen afbreuk aan de verdienste van Harman. En die zal best wel nog schitterende ideeŽn hebben voor hoe een song hoort te klinken. Zo vertelde Tim dat Harman hem zelfs een nummer op het toilet liet inspelen omdat daar de klank precies was zoals hij dat wou. Hilariteit alom.

Vanavond was ook pianist Ilias Scotch als speciale gast van de partij en ook dat was een meerwaarde. Een ander hoogtepunt was zeer zeker de cover van PeeWee Craytons instrumental 'Blues After Hours'. We kennen eigenlijk geen andere gitarist die deze trage blues met zijn eigen specifieke klankkleur zo waarheidsgetrouw neerzet. Naar het einde van de set toe, kwam als een duivelin uit een doosje ook Ghalia nog even meedoen en dan is er uiteraard a whole lotta shakin' goin' on. En die warme baritonsax zat hier perfect op zijn plaats. Ook Tiny Legs Tim voegde zich bij het gezelschap, op elektrische gitaar nu, en het totaalplaatje vormde de ideale voedingsbodem voor wat stilaan op een gezellige jamsessie begon te gelijken. Het officiŽle gedeelte van de cd-voorstelling leek nu zowat voorbij maar de pret was er niet minder om. We zijn benieuwd om te horen hoe de cd klinkt en u krijgt de recensie ervan in het juninummer van ons blad. Deze avond was alvast geslaagd. Voldoende onthaast doken wij de nacht in. De volgende avond ging BTTR 105 zoals voorzien netjes in druk...


Franky Bruneel
         

reageer op dit artikel

terug naar de index van de concert- en festivalrecensies

  • Naast de concert- en festivalverslagen op deze website is Back To The Roots sinds 1995 het meest complete en veelzijdige tijdschrift voor blues en verwante muziekstijlen. Vijf keer per jaar brengen we u nieuws, achtergrond, interviews, reportages, cd- en dvd-recensies, boeken, de meest complete blueskalender, enz... In nummer 106 van ons blad (juni 2018) brengen we trouwens een uitgebreid interview met Chris Cain. Nog geen abonnee? Klik hier voor meer info.

    
      foto's:
      © Franky Bruneel

      _____________________