Als drummer Melvin 'Pooky Styx' Carlisle en bassist Felton Crews ergens in een line-up zitten, dan weet je dat je retestrakke Chicagoblues gaat krijgen. Tom Holland is de dag van vandaag een van de beste bluesgitaristen ter wereld en pianist Johnny Iguana is een van de weinigen die Otis Spann onder de knie heeft. Deze vier mensen samen op een podium is voor ons een meer dan afdoende reden om er zonder verpinken op af te stevenen. En we hebben geluk, want dat stevenen hoeft slechts twee boogscheuten en een steenworp ver. Vanuit Brugge even de bossen van Beernem door – waar tussen 1915 en 1944 verschillende mysterieuze moorden zijn gebeurd, maar dit terzijde – en we zijn er. Dat de Ruiseleedse bluestempel Banana Peel als enige Belgische bluesorganisator Matthew Skoller & Chicago Wind feat. Precious Taylor heeft geboekt, terwijl ze op tournee zijn, verklaart andermaal waarom deze club dit jaar meer dan terecht – maar twee jaar te laat – met de Belgian Blues Award in de categorie 'club' aan de haal ging.

Stipt om 20.15 u. steekt de band onder leiding van harmonicaspeler Matthew Skoller van wal met een snelle instrumentale shuffle met ruimte voor elke solist om los te branden. Daarna neemt Skoller het voortouw met een medley van 'Eyesight To The Blind' (Rice Miller) en 'Stop Breaking Down' (Robert Johnson). Al ruim veertig jaar is hij een gerespecteerd lid van de bluesscene in Chicago. Met hier en daar wat binnensmondse klanken is hij misschien niet de allerbeste zanger, maar zijn degelijk harmonicaspel maakt veel goed. Hij brengt ook de rumba 'The Devil Ain't Got No Music', die hij voor Lurrie Bell schreef, en het autobiografische 'Blues Immigrant', waarmee hij in 2016 de Blues Music Award voor beste bluesnummer won. In dit nummer toont hij zijn dankbaarheid omdat hij bij zijn aankomst in Chicago als vreemde blanke eend in de bijt vrijwel onmiddellijk werd omarmd door de plaatselijke, lees 'zwarte', bluesscene.

Zangeres Precious Taylor hebben we ongeveer tien jaar geleden aan het werk gezien op het Chicago Blues Festival, toen nog in Grant Park, met de band van Mike Dangeroux. Ondertussen heeft ze zich bij het gezelschap vervoegd voor wat backing vocals en Matthew belooft dat ze straks volledig los mag. Voorzichtig zet ze 'Chicago Wind' in, ook al een nummer van Skoller, verwijzend naar de Windy City en aldus de basis voor de naam van deze band. Wat wij van de band vinden, vraag je? Wel, de ritmesectie doet haar reputatie alle eer aan en Johnny Iguana is absoluut een meerwaarde maar wij beginnen het stilaan jammer te vinden dat Tom Holland nauwelijks ruimte krijgt om te soleren en hier als enige gitarist in de band eigenlijk in een begeleidersdwangbuis gekneld zit. We begrijpen het hoor. Dit is niet Tom Holland & The Shuffle Kings, dit is de band van en rond Matthew Skoller. Maar we willen het toch maar even hebben gezegd, mierenzifters als we zijn. Als je vraagt wat we van de band vinden, dan krijg je een antwoord...

Zweeft hier verdorie telepathie door de lucht? Alsof Skoller onze gedachten leest, laat hij in de twostep 'A Little Mixed Up' ruimte voor Pooky om zijn meesterlijke gegoochel met de backbeat te etaleren, maar ook voor Tom die voor het eerst vanavond in een prachtige solo mag laten horen wie hij is en vooral wat hij kan. "Koko Taylor bracht dit nummer ook", zegt Matthew. "En toen ik het Precious voor het eerst liet horen, vond ze de harmonicaspeler fantastisch. Al wat ik kon zeggen was: 'dat ben ik'. Ja mensen, ik heb de eer gehad om met Koko Taylor te mogen opnemen..." En het ligt in de rechte lijn der verwachtingen. Ze pleuren er 'Wang Dang Doodle' door en de publiekshandjes gaan vlotjes op elkaar. Precious Taylor zingt trouwens goed. Anders dan haar tante Koko Taylor en anders dan Deitra Farr, die vroeger bij Chicago Wind zong maar enkele jaren geleden met pensioen ging. Precious is een geschoolde zangeres maar ze begrijpt de blues en is een prima entertainer. Met de snelle shuffle 'Get On Down' sluit de band de eerste set af en Matthew Skoller stelt de bandleden voor aan het publiek. Bij iedereen zwaait hij de loftrompet en trekt hij de adelbrieven open. Uiteraard vermeldt hij gretig en fier dat Pooky de nieuwe drummer in de band van Buddy Guy is. Elk lid van Chicago Wind heeft schitterende verdiensten maar Tom Holland introduceert hij zelfingenomen met de woorden: "En deze kerel komt al sinds zijn zeventiende naar mijn optredens kijken. Dit is Tom Holland." Is Skoller nu echt te mottig om te vertellen dat Tom Holland band leader is geweest bij Eddie Clearwater en dat hij twaalf jaar bij James Cotton heeft gespeeld en ook daar de band leader was? Fuck zeg!

Matthew opent de tweede set met een mooie versie van Little Walters 'Juke' waarna Precious Taylor onmiddellijk op mag en een mooie interactie met het publiek opbouwt in Jimmy McCracklins 'Think'. En het is Tom die met zijn fijne gitaarspel de klankkleur van het nummer bepaalt. Na 'Get It Done Woman', een snelle shuffle, vraagt Precious of het misschien wat funkiër mag. Ja, we weten het, funkiër is geen correct Nederlands woord, maar je begrijpt ons wel, net zoals 'band leader' ook geen Nederlands is, maar je begrijpt het ook. En ja, het zit ons nog altijd hoog. Enfin, het mag dus allemaal wel wat funkiër en in 'Crazy About You Baby' gaat Tom in zijn solo voluit. Ein-de-lijk!! Het blijft funky met '100 Days' en 'Why I Sing The Blues', door Tom voorzien van een grootse intro. Felton en Pooky zijn niet te vermurwen. Onverstoorbaar voorzien ze elk nummer van een vette Chicago-groove. Steeds weer, leggen die twee de fundering waarop de solisten kathedralen bouwen. Matthew lijkt te begrijpen dat iedereen het recht heeft om te schitteren – zou hij dan toch de kwaadste niet zijn? – en hij laat Johnny Iguana een boogie uit zijn recente Delmark-album spelen. In het publiek zit blues- en boogiepianist Ricky Nye uit Cincinatti. We zagen hem twee dagen geleden nog in het Damberd in Izegem. Matthew vraagt hem op het podium en Johnny Iguana staat zijn zitje even af voor een tweede boogie waarin behalve Ricky ook Tom Holland een glansrol speelt. Wat een smaakvol intermezzo!

Ondertussen is het kwart voor elf geworden. Precious brengt a-capella het favoriete gospelnummer van haar moeder: 'I Got A Telephone In My Bosom', ooit opgenomen door Amazing Farmer Singers of Chicago en de Mississippi Nightingales. Het thema van een telefoon naar God, of een telefoon in het hart, is een klassieker in de Afro-Amerikaanse gospeltraditie. Ook Matthew en de band raken een gevoelige slotsnaar met 'March Of Freedom'. Maar omdat een optreden nu eenmaal best een feestelijk einde heeft, krijgen we met 'Let The Good Times Roll' een uitbundig bisnummer, uiteraard met een meezingmomentje voor het publiek – wat had je anders verwacht? – en dat publiek gaat nogal wild tekeer en volledig uit zijn dak. Matthew Skoller – net zozeer een vredesactivist als een muzikant – stuurt ons vervolgens huiswaarts met een mooie gedachte voor een betere wereld.

Was dit een goed optreden? Ja! Was dit een zeer goed optreden? Ja! Maar op vrijdag 5 juni zullen we ons om 17 u. lokale tijd in de Rosa's tent van het Chicago Blues Festival als tegen het podium geplakt opstellen voor Tom Holland & The Shuffle Kings...