In bluesmiddens zijn we het al geruime tijd gewoon om Franse begeleidingsmusici als Fabrice Bessouat en Denis Agenet aan het werk te zien op festivalpodia of in onze bekende zalen. Op 28 maart had de Hnita Jazzclub echter de Franse band Malted Milk geprogrammeerd. Wie deze groep niet kent maar wél iets afweet van blues-standards zou, afgaande op hun naam, kunnen denken dat het hier gaat om een band die akoestische deltablues speelt. Niets is echter minder waar. De Franse band verwijst weliswaar met zijn naam naar een song van Robert Johnson maar in feite tappen ze uit een heel ander vaatje, namelijk soul en funk. Wat ze wel gemeen hebben met Robert Johnson en andere bluesveteranen, die in juke joints en bars hun brood verdienden door de aanwezigen amusement en vertier te bezorgen, is het feit dat ze aardig wat ambiance kunnen brengen. Ze treden maar zelden op buiten de hexagoon en de Hnita kon de band strikken op het ogenblik dat ze hun nieuwe album 'Time Out' aan het promoten zijn.

Voor het optreden begint, is het reeds duidelijk dat het een speciale avond wordt. De zaal is gezellig volgelopen en het publiek komt in dichte drommen voor het podium staan. Dit publiek is trouwens opvallend jonger dan bij de doorsnee bluesoptredens in de Hnita. De band betreedt het halfverlichte podium en op aangeven van frontman Arnaud Fradin steken ze met een spetterende instrumental van wal. Het is meteen raak en voor het publiek is het onmiddellijk alle hens aan dek; niet dat de toeschouwers daar enige moeite mee hebben. Van meet af aan worden ze meegezogen in wat een wervelende show zal worden. Vanaf het begin van de set vragen we ons trouwens af hoe we de opeenvolgende songs enigszins kunnen blijven volgen en hoe we dit alles op papier kunnen beschrijven. 'Onbegonnen werk' en 'just go with the flow' is al snel ons besluit.

Voor we verder gaan met ons relaas van het optreden, spoelen we even terug in de tijd. Opgericht in 1986, groeide Malted Milk uit van een akoestisch bluesduo tot een zevenkoppige soul-funk-bluesact die in het genre tot de Europese top behoort. De uit Nantes afkomstige band bestaat uit Arnaud Fradin (zang, gitaar), Igor Pichon (bas), de blazers Pierre‑Marie Humeau (trompet) en Vincent Aubert (trombone), Richard Housset achter het drumstel, toetsenist Damien Cornelis (piano, hammondorgel), en ten slotte Eric Chambouleyron (ritmegitaar). Soms versterken backing vocals deze line-up nog, maar het podium in de Hnita staat reeds behoorlijk vol. Sowieso, het geluid van de band lijdt niet aan bloedarmoede, verre van.

Na de opener volgen de nummers elkaar in een sneltreinvaart op. De pompende ritmesectie stuwt het geheel met aanstekelijke ritmes vooruit, meestal met een vrij strakke funky groove maar toch met de nodige swing. De blazers krijgen een prominente rol doorheen de set. Ze gaan flamboyant te keer en met dank aan de in-ears verplaatsen ze zich als losse pionnen over het podium. Geregeld mogen ze zich stevig laten gaan in hun soleerwerk en vooral de trombonespeler leeft zijn hart uit. Onder de songs herkennen we enkele nummers van het nieuwe album zoals 'Superchild', 'Time Out' en 'What A Night'. We zouden haast vergeten om naast het indrukwekkende instrumentale werk de puike zangprestaties van Arnaud Fradin te onderstrepen, die de songs de nodige body en feeling geeft. Doorheen de verschillende nummers krijgen we diverse invloeden te horen: nu eens Stevie Wonder, dan weer James Brown met de typische ritmegitaar van Jimmy Nolen of nog Smokey Robinson. Te veel om allemaal op te noemen maar altijd zeer groovy. Geregeld slaan de vonken er af en het enthousiaste publiek kan niet stil blijven staan. Naar verluidt draait de airco op maximum, maar die slaagt er niet in om de broeierige sfeer in de zaal enigszins te onderdrukken.

Naar het einde van de eerste set laat de band het gaspedaal even los. Met het nummer 'I'll Never Leave You' krijgen we eerst een vocaal duo van Arnaud en de bassist Igor, hier in de rol van begeleidingsgitarist en tevens de auteur van de song. Vervolgens brengt Arnaud solo een akoestisch bluesnummer van Skip James, 'Hard Time Killing Floor Blues'. Om maar te zeggen dat de man verschillende pijlen op zijn boog heeft...

Na de pauze gaat de band verder op hetzelfde élan, weliswaar onmiddellijk met een niet onaardige nuance. Tijdens de eerste helft van het optreden bleef de toetsenist op de achtergrond en ondersteunde hij de sound van de band met zijn kamerbreed hammondgeluid. Tijdens de pauze vroegen we ons luidop af of de man een meer prominente rol kon spelen. We worden op onze wenken bediend. De toetsenist krijgt de nodige ruimte en vult die gretig in met een paar solo's om u tegen te zeggen. Om kippenvel van te krijgen!

Ondertussen stuurt Arnaud Fradin het geheel verder mooi aan met zijn innemende zang en gevarieerd gitaarspel. Voor de pauze bespeelde hij voor het soul- en funkgenre een haast obligate Telecaster, terwijl hij na de pauze een Gibson ES 339 omgordt. Dit is de kleine broer van de meer gebruikelijke ES 335, maar met een analoge warme klank. Bij bluesgitaristen staan we nogal huiverachtig tegenover het (overdreven) gebruik van effectpedalen. Het gebruik van Wah-Wah, echo, flanger en tutti quanti zit echter diep ingebakken in soul en funk. Arnaud gebruikt de effecten op subtiele en gevarieerde wijze zonder dat het storend wordt. Trouwens, wanneer hij simultaan de gitaar bespeelt en à la George Benson aan het scatten slaat, bewijst hij dat hij het ook zonder alle technische snufjes kan. Vervolgens zien we hem tijdens het nummer 'I Feel Numb' al solerend door het publiek wandelen. B.B. King is niet ver weg. Daarna gaat de show verder met een nimmer aflatende energie, meer nog, het gaat alleen maar crescendo. En zoals voorheen laten de blazers zich uitvoerig gelden tot ver in de bisnummers.

Laten we nog even stilstaan bij bassist Igor Pichon. Naast Paul Fradin is hij de tweede steunpilaar van de band. Met zijn inventieve baslijnen en zijn rol als tweede vocalist draagt hij opvallend bij tot de hechte sound van de band. En als het op speciale effecten aankomt, weet hij ook hoe hij die dingen moet gebruiken, of moeten we zeggen, hij samen met de Hammondspeler van de band. Naar het einde van de set krijgen we daartoe een bijzonder schouwspel. De bassist komt naar het midden van het podium om een heel intense solo neer te poten. Tezelfdertijd heeft de toetsenist zijn klavier verlaten en post gevat op de plaats van de bassist. Terwijl de bassist zijn spel aan het ontwikkelen is, begint de toetsenist de regelknoppen van de diens effectpedalen op gecoördineerde wijze te verdraaien, wat wel heel speciale klanken teweegbrengt. Van een dergelijk samenspel waren we tot nu toe nog geen getuige.

Als we dan terug uitzoomen, dan kunnen we alleen maar besluiten dat Malted Milk een zeer professionele soul-, funk- en bluesband is, die terecht het label topact krijgt. Hun optreden in de Hnita laat zich dan ook kort en krachtig samenvatten met de titel van een van de songs van hun nieuwste album, 'What a Night'.