Zaterdag 30 mei stond in het teken van twee muzikale evenementen: Duvelblues vierde zijn dertigste verjaardag, terwijl de Koningin Elisabethwedstrijd aan zijn 75ste editie toe was. In Puurs stonden ook wat violen op het programma, maar daar hield de vergelijking dan ook op. Andere setting, andere muziek en ander opzet, hoewel de muziek in beide gevallen centraal blijft. Zoals gewoonlijk krijgen we op het duivelse festival een gevarieerd programma voorgeschoteld met heel wat gekende namen. Alleen de weergoden konden nog roet in het eten gooien, nadat in de ochtend de straten in Vlaams-Brabant reeds op veel plaatsen blank stonden door een aantal hevige onweders. Hoe dan ook, het festival is prima georganiseerd en twee stevige tenten moeten in noodgevallen voor de nodige beschutting zorgen.

Als eerste staat PD Martin met zijn band op het programma in de grote tent. Stilaan behoort hij tot de vertrouwde gezichten in de Belgische bluesscene. Wie meer wil weten over de achtergrond van de man, verwijzen we met plezier door naar het interview in het meest recente nummer van ons tijdschrift (BTTR 135). We vermelden hier enkel dat hij in 2024 met zijn band de Belgian Blues Challenge won en België achtereenvolgens vertegenwoordigde op de European Blues Challenge en de International Blues Challenge in Memphis. Zoals gewoonlijk krijgen we een aangename mix van voornamelijk funkblues met af en toe een shuffle of een slow. Het nummer 'Access Denied' geeft een vooruitblik op het nieuwe album dat in oktober verschijnt. De band bestaat nu reeds een aantal jaren en dat kan je merken. Piet Vercauteren heeft duidelijk aan podiumervaring gewonnen en de band zet een gedegen, evenwichtige sound neer met opvallende bijdrages van toetsenist Hein Mandos en bassist Joris Holderbeke.

Over naar de kleine tent waar het Texaans-Nederlandse duo Dede Priest & Johnny Clark ons opwacht. Ze spelen hier in een minimalistische bezetting, waarbij Dede met haar heldere en krachtige stem een mix brengt van blues, soul en gospel. Ze is afkomstig uit Texas, studeerde filosofie aan de universiteit in Austin en van daar was de sprong naar de lokale bars zoals Antone's niet zo groot. Naast de gitaar bespeelt ze met een zwierige stijl de viool. Niet alleen zwierig maar ook bluesy, waarbij ze met veel glijdende noten de technieken van de bluesgitaar imiteert. Als je het ons vraagt is dit niet zo geschikt voor het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel maar des te meer op zijn plaats op Duvelblues. Met de gitaar kan ze ook overweg, technisch niet van het hoogste niveau maar wel doeltreffend, zeker als ze de gitaarlijn parallel meezingt. Echtgenoot Johny Clark zorgt steevast voor een no-nonsense begeleiding waarbij hij af en toe de slide bovenhaalt of de zangpartij voor zijn rekening neemt. Maar de zang blijft het uitverkoren speelveld van Dede zoals in de opvallende eigen compositie 'Whisper & Whistle'.

Met The Buttshakers krijgen we vervolgens in de grote tent een andere dame te zien. De uit Amerika afkomstige soulzangeres Ciara Thompson woont reeds een vijftiental jaar in Frankrijk. De band zelf bestaat uit Franse musici uit de streek van Lyon. Naast een ritmesectie en de gitarist krijgen we er een blazerssectie bovenop (schuiftrombone en baritonsax). Samen brengen ze een energieke mix van rhythm-and-blues, funk en soul. De gedreven frontvrouw met haar enigszins rauwe stem is een echte spring-in-'t-veld. De band heeft een lekker swingende sound dankzij de hechte ritmesectie, de blazers en een gitarist die op adequate wijze begeleidt of soleert. Bij momenten doet de band denken aan die andere Franse soulband, Malted Milk, of als de gitarist de funky toer à la Jimmy Nolen opgaat, dan lijkt het even alsof er een vrouwelijke James Brown op het podium staat. De temperatuur in de tent stijgt letterlijk en figuurlijk, ook al zijn er reeds een aantal zijpanelen losgemaakt. Naar het einde toe wordt het optreden wat minder strak – je zou voor minder – maar het publiek blijft genieten van deze wervelende show. Talrijke fans komen dan ook na het optreden naar de platenstand voor een kiekje met Ciara.

Na deze wervelwind gaat het er met de volgende act in de kleine tent een stuk rustiger aan toe, maar daarom niet minder interessant, althans voor wie houdt van een beetje achtergrondinformatie bij onze geliefkoosde muziek. Victor Wainwright staat met zijn voltallige band als top of the bill geprogrammeerd, maar in de namiddag serveert hij ons reeds een voorproefje. Solo met enkel zijn piano vergast hij ons op een beknopte historische tocht doorheen de geschiedenis van de piano in de bluesmuziek. Afwisselend krijgen we een woordje uitleg en een passende illustratie op de piano. De tocht vertrekt van de 'lumber camps' en brengt ons via 'juke joints' en 'barrelhouses' naar de bluesclubs van Chicago. Naar eigen zeggen leerde hij piano spelen van zijn grootvader en zingen en optreden van zijn vader. We kunnen alleen maar vaststellen dat hij goed heeft opgelet tijdens deze lessen. Verschillende schakeringen van de boogiepiano passeren de revue maar ook de klassieker 'High Blood Pressure' van Huey 'Piano' Smith komt aan bod, inclusief het meezingen door het publiek. Victors diepe maar duidelijke stem komt hem ook goed van pas, zowel bij zijn aanstekelijke manier van vertellen als bij de zang. Dit is alvast een goede inleiding op het slot van de avond.

Over terug naar de grote tent waar de zwaardere kalibers ons opwachten. John Németh steekt onmiddellijk van wal met de stevige rocker 'Deprivin' A Love', gevolgd door een countryrockversie van 'Maybe The Last Time' en de uptempo shuffle 'I'm A Country Boy'. John wordt begeleid door niemand minder dan Fabrice Bessouat (drums), Antoine Escalier (bas) en Sean 'Mack' McDonald op gitaar. Tijdens het optreden van de Buttshakers stond deze laatste tussen het publiek al gezellig mee te genieten. In het begin van het optreden klinkt de band soms ietwat rommelig – de muzikanten zoeken elkaar een beetje – en Johns mondharmonica klinkt bij momenten een beetje schriel. Sean McDonald krijgt reeds vroeg in de show met een slowblues zijn solomoment. Maar ook als begeleider vult hij zijn rol gretig in, soms een beetje te gretig. Zo hebben we hem ondertussen al een beetje leren kennen. Hoe dan ook, de man heeft talent. Naarmate het optreden vordert, valt het geheel in zijn plooi. Johns stem en mondharmonica komen er beter door en de begeleidingsmuzikanten hebben elkaar goed gevonden. Alles terug op een rijtje voor een intense set blues en soul, waarvan het publiek geniet met volle teugen.

In de kleine tent is ondertussen de tweede Belgische act van de dag zich aan het klaarmaken. De tent zit afgeladen vol maar ook op het podium is het drummen. Roland en Cabana Belgicana staan en zitten in totaal met zijn zevenen op het krappe podium. Het optreden bestaat hoofdzakelijk uit een mooie aaneenschakeling van country- en/of 'americana'-nummers. Roland komt er af en toe door met zijn klassiekers zoals 'Jelly Roll'. Hij verliest soms een beetje de draad maar de hem omringde excellente musici vangen dit naadloos op. Het publiek dat duidelijk uitkeek naar dit optreden, is in zijn nopjes. Alhoewel dit een uitstekend optreden is, hebben we het er persoonlijk een beetje moeilijk mee. Het lijkt ons een beetje onwezenlijk dat de act met het hoogste gehalte aan 'boem-tsjikke-boem' en het laagste bluesgehalte proportioneel gezien het meeste succes haalt, en dat uitgerekend op een bluesfestival. Maar laten we vooral niet vergeten dat het publiek dit optreden terecht zeer waardeert en dit is per slot van rekening wat belangrijk is voor een organisator. Ondertussen krijgt het festivalterrein een lokaal onweer met heel stevige hagelballen te slikken. Gelukkig is er geen schade maar als we de volgende dag de beelden op het journaal zien, dan beseffen we dat we aan iets zijn ontsnapt. Je mag er niet aan denken dat zoiets op een openluchtfestival gebeurt...

Met Justina Lee Brown gaat het daarna in de grote tent een heel andere richting uit. De uit Nigeria afkomstige zangeres woont reeds geruime tijd in Zwitserland. Haar muziek is een mengeling van blues, soul en funk, gedrenkt in Afrikaanse ritmes en vibes. Met haar jongste project 'Echoes Of Home' gaat ze trouwens nog meer de Afrikaanse toer op. Haar set wordt dan ook een afwisseling van vroegere, Engelstalige nummers en nieuwe nummers, die Justina zingt in een van de vele talen van haar geboorteland. Met het openingsnummer 'Aramide' is de Afrikaanse vibe onmiddellijk sterk aanwezig terwijl het verder gaat met het funky 'I'm On My Way To You'. De percussionist David Stauffacher kleurt die verschillende ritmes mooi in. Maar ook tragere nummers komen aan bod, zoals het mooi gezongen 'Dariji', wat zoveel betekent als 'vergiffenis'. Bij dit nummer laat de gitarist zich opvallen met mooi opgebouwde solo. Dit is trouwens een uitstekende band met veel drive. Door haar gebruik van de inheemse taal is de set van Justina niet altijd zo toegankelijk. De intensiteit van haar optreden en de manier waarop ze haar stem met vele blue notes gebruikt, geven echter aan waarom je een belangrijk deel van de wortels van de blues terug naar Afrika kan traceren. En zo krijgt 'back to the roots' wel een heel speciale dimensie.

Diverse genres komen dit jaar aan bod op Duvelblues en als er dan toch een zekere rode draad doorheen deze editie loopt, is het de aanwezigheid van drie zwarte dames die met de micro in de hand de honneurs waarnemen. Je moet het hen toegeven: met hun zwarte stem zingen ze op een andere, bijna onnavolgbare wijze. Daarenboven gaan ze alle drie sociale en politieke thema's niet uit de weg in hun songs en bindteksten. Ook dit is een terugkoppeling naar de oorspong van de blues. Als je ons vraagt wat er is bijgebleven van het festival, dan is deze rode draad een deel van het antwoord.

Dom Martin mag in de kleine tent de debatten sluiten met een akoestische soloset. Of hij de echte troonopvolger van Rory Gallagher is, laten we hier in het midden – er zijn wel meer pretendenten. Dat hij echter met een akoestische set zijn mannetje kan staan, mag wel duidelijk zijn. Voor een aandachtig publiek laat hij zijn vingers op een virtuoze manier over zijn fretboard glijden. Zijn stem komt hier ook beter tot zijn recht dan in het powertrioformaat. De toeschouwers onthalen zowel de covers als het eigen materiaal met veel waardering. Dit is Dom Martin niet ontgaan en hij bedankt dan ook uitvoerig zijn publiek op het einde van deze aangename set. Ook bij deze act kunnen we ons niet ontdoen van de indruk dat de meer intiemere optredens in de kleine tent, proportioneel gezien, het meeste volk kunnen bekoren. Maar zo komt iedereen mooi aan zijn trekken.

Voor de laatste rit van de dag moeten we terug naar de grote tent waar Victor Wainwright & The Train vertrekkensklaar staan. Na de solo-act van de namiddag neemt Victor Wainwright als machinist de leiding over zijn vijfkoppige band, inclusief twee blazers. De man wordt uitvoerig aangekondigd en daarna vertrekt deze locomotief in sneltreinvaart uit het station. Na een lang uitgesponnen Bo Didley-medley – 'Who Do You Love?' – krijgen we een aaneenschakeling van diverse genres en ritmes gepresenteerd. Nu eens een streep jazzrock met een tegendraads ritme, dan weer een stevige viermaatsrocker of nog een door Dr. John geïnspireerde NOLA-beat. Doorheen dit alles weerklinkt Victors gedragen stem, terwijl hij vakkundig zijn 'rockin' 88' aanslaat. De gitarist krijgt geregeld de ruimte om uit te pakken met een stevige solo, alhoewel dat voor ons wat minder had mogen zijn. De blazers vervolledigen het plaatje en het optreden is best een leuk feestje om het festival af te sluiten.

We kunnen terugblikken op een geslaagde editie van Duvelblues. Uitstekend georganiseerd, goede klankkwaliteit, aangename setting en met een gevarieerd kwaliteitsvol programma. De opkomst was misschien iets minder dan vorig jaar maar de afwezigen hadden ongelijk.