|
|
||
|
|
donderdag
20 juli
vrijdag 21
juli
zaterdag 22
juli  Wie kent Curtis Salgado
nog niet? In Europa speelt hij altijd met de
band Soulshot, bestaande uit Fabrice
Bessouat (drums), Kris Jefferson (bas),
Anthony Stelmaszac (gitaar) en ditmaal
Eamonn Flynn op de Hammond. Wat een
geweldige band! Curtis weet altijd weer te
imponeren met zijn mix van humor, emotie,
zangkunsten en virtuoos mondharmonicaspel.
Zijn interpretaties van klassiekers van OV
Wright zoals 'Nobody But You' en 'Born All
Over' zijn fenomenaal. Ook zijn eigen werk
is doordrenkt van humor en tekstuele
hoogstandjes, zoals in 'Summertime Life' en
'20 Years Of B.B. King', waarin maar liefst
9 B.B. King-titels verstopt zitten. Een
absoluut hoogtepunt is het seculiere
gospelnummer 'A Woman Or The Blues', waarin
Eamonn voor de nodige vocale ondersteuning
zorgt. Curtis sluit zijn aanstekelijke set
af met 'The Longer I Live (The Older I Wanna
Get)'. Hiervan word je gegarandeerd vrolijk!
"One More Time" roept Mc Rick Hutton
door de microfoon, waarna Curtis nog een
toegift speelt; vol overtuiging brengt hij
Larry Williams' 'Slow Down' ten gehore,
begeleid door deze fantastische band. Even
bijkomen...  Na een korte ombouwpauze
staan The Bo-Keys alweer op het
podium en na een instrumentaal nummer en het
door mc Hutton gezongen 'Kansas City' komen
de Blues Paddlers op. Deze twee
heren doen sterk denken aan de hitmachine
Sam and Dave uit de jaren 1960, maar het is
zeker geen parodie. Het is duidelijk een
eerbetoon aan het beroemde duo en aan
Memphis-soul. Dit blijkt wel uit het feit
dat ze onlangs een album genaamd 'That's
What We Do' hebben opgenomen met
Stax-legende/producer Bobby Manuel, die ook
als gitarist meespeelt om hen te
ondersteunen! Het is alsof er een wervelwind
over het podium raast. We worden getrakteerd
op prachtige versies van nummers als
'Soulman' en 'Hold On, I'm Coming' van Sam
& Dave, 'Green Grass' van Wilson Pickett
en 'A Change is Gonna Come' van Sam Cooke.
Ze spelen ook nummers van hun binnenkort te
verschijnen album, zoals 'The Power Of A
Woman's Love' en 'Rock With Me Baby'. Als
toegift spelen ze het titelnummer van hun
nieuwe album, dat op dezelfde dag als single
is uitgebracht. Geweldig om te horen, vooral
wanneer deze fantastische band de
Memphis-soul zo goed weet neer te zetten!
 We gaan verder met de
energieke powerzangeres Robin McKelle
uit New York. Van alle artiesten stuurt ze
de band nog het meeste aan ze lijken hier
allemaal van te genieten. Dit zorgt voor
scherpe aandacht en soms gebeuren er
memorabele dingen. In 2015 nam ze het album
'Memphis Heart' op, samen met verschillende
leden van deze band en producer Scott Bomar.
Naast haar eigen nummers zoals 'About To Be
Your Baby' en 'Good Time', trakteert ze ons
ook op een feest van herkenning met nummers
als 'Take Me To The River', Proud Mary, een
geweldige versie van Aretha's 'Dr.
Feelgood', Ann Peebles' 'Feel Like Breaking
Up Somebody's Home' en 'Knock On Wood'. Met
een uitbundige en knallende versie van Ike
& Tina Turners 'Baby (What You Want Me
To Do)' sluit ze haar energieke set af!  De muzikanten komen even op
adem en iedereen haalt wat te drinken en
versnaperingen. Het Rufus Thomas theater
barst uit zijn voegen, zoals altijd op
zaterdagavond. John Németh stond
eigenlijk al gepland voor dit festival in
2020, maar toen gooide Covid roet in het
eten en moest hij ook nog eens een zware
operatie ondergaan. "Ze hebben mijn kaak
weggesneden", zegt John, "Nu heb
ik iemand anders zijn bot in mij".
Maar ik kan met zekerheid zeggen dat hij
volledig is hersteld en zijn prachtige stem
en harmonica spel nog steeds verbazing
wekken! Hij begint voorzichtig met nummers
als 'I'll Be Glad' en 'Bad Luck Is My Name'.
Het publiek is nog wat afwachtend. Maar dan
speelt John zijn signature song, het
ontroerende 'Testify My Love' (met een grote
rol voor The Norman Sisters!) en raakt hij
een gevoelige snaar. De aanwezigen zijn zo
onder de indruk dat John een staande ovatie
krijgt. Hij vervolgt met het grappige
'Elbows On The Wheel' en de geweldige
soul-ska 'I Can See Your Lovelight Shine'.
Het amfitheater komt tot leven met dansende
mensen. Gelukkig waait er een verkoelend
briesje. John sluit zijn set af met het
betekenisvolle 'May Be The Last Time'. Na
opnieuw een staande ovatie en geroep om
meer, komt hij terug voor een geweldige
uitvoering van 'Sooner Or Later', waarbij
iedereen uit volle borst meezingt. Dit is
zonder twijfel het sterkste en meest
uitgebalanceerde concert van het weekend.zondag 23 juli  De laatste dag van het
festival is altijd een revue-dag. Alle
artiesten die de afgelopen twee dagen zijn
gepasseerd, treden nogmaals op, begeleid
door The Bo-Keys, de huisband. Maar eerst
warmt Mighty Mo Rodgers het publiek
op. Hij wordt bijgestaan door getalenteerde
muzikanten zoals gitarist Luca Giordano
die een echte soulband heeft samengesteld
met saxofonist Gordon Beadle. Hoewel
Mighty Mo de dag na het concert 81 jaar
wordt, is daar niets van te merken. Hij
zingt en danst alsof de tijd geen grip op
hem heeft. Zijn indrukwekkende repertoire en
hartverwarmende bindteksten spreken
boekdelen. In zijn nummer '(Bring Back)
Sweet Soul Music', dat hij samen met Steve
Cropper heeft geschreven en op zijn nieuwe
album staat, komt zijn liefde voor echte
muziek tot uiting. Het nummer wordt
enthousiast ontvangen en krijgt een staande
ovatie. "We gebruiken te veel
elektronica, we zijn te veel bezig met
onze telefoon, we sturen onze ouders en
grootouders berichten in plaats van hen te
bezoeken, met ze te praten, ze een
bloemetje te kopen en ze een knuffel en
een kus te geven", zegt hij. "Waar
is de liefde gebleven? Deze wereld heeft
liefde nodig, geen haat en oorlog."
Vervolgens zet hij het nummer 'Prisoners of
War' in. Hij sluit zijn optreden af met
'Blues is My Wailing Wall'. Het publiek is
ontroerd en tegelijkertijd helemaal
opgewarmd. Gedurende het hele optreden
musiceren Luca Giordano en Gordon Beadle
magistraal, en de hele band speelt precies
wat nodig is om Mighty Mo te laten
schitteren. Prachtig! Tijdens de ombouwpauze kreeg
Gordon 'Sax' Beadle een schilderij
van Mc Rick Hutton en een lokale
kunstenares. Ze vertelden hem dat de grote
muurschildering, met een zes meter hoog
portret vandaag is voltooid. In de namiddag
werd deze in aanwezigheid van Gordon
onthuld. Het zal voor altijd in Porretta
blijven hangen! Ik heb het kunstwerk gezien
en het heeft indruk op me gemaakt. Het is de
dertiende muurschildering in Porretta en er
zullen er zeker nog meer volgen.Dan is het tijd voor de soulrevue met The Bo-Keys. Na enkele instrumentale nummers komen achtereenvolgens Charlie Wood, Katrina Anderson, The Blues Paddlers met Bobby Manuel op gitaar, Curtis Salgado, die nu een prachtige versie van OV Wrights 'Don't Let My Baby Ride' zingt, en John Németh. John schittert met een nog betere versie van 'Testify My Love' en een formidabele versie van 'I Can See Your Lovelight Shine'. Robin McKelle waagt zich aan 'Chain of Fools' en geeft het publiek precies wat zij willen: een opmerkelijke vertolking van Etta James' 'I'd Rather Go Blind', waarin gitarist Joe Restivo een wondermooie gevoelige solo speelt.  De grote finale is voor Bobby
Rush. Na 'Let me in' en 'Take My Love'
(met een vreselijk vals zingende Miss Lowe)
rapt hij een stukje waar zelfs sommige
rappers jaloers op zouden zijn. "Als het
niet van Bobby Rush was geweest, zou er
geen 50 Cent zijn, maar iets als een half
kwartje", zegt hij. En dan rapt hij
nog een stukje! Hilarisch! "Van rap tot
blues", zegt hij, terwijl hij zijn
mondharmonica laat zien. Daarna speelt hij
helemaal alleen een hartverscheurende blues.
Hij zingt: "Kijk goed naar me, dit zou
wel eens de laatste keer kunnen zijn dat
je me ziet." Het publiek is muisstil
en velen pinken een traantje weg, want
misschien heeft hij wel gelijk...
Bobby leidt de apotheose van deze editie in
met 'Take Me To The River'! Alle artiesten
die dit weekend aan bod kwamen (en nog
aanwezig zijn) betreden het podium en vieren
het einde van de 35ste editie. We zijn leeg,
maar zeer voldaan. Wat een weekend!
Peter Jacobs & Linda Marchesini terug naar de index van de concert- en festivalrecensies Naast de concert- en festivalverslagen op deze website is Back To The Roots sinds 1995 het meest complete en veelzijdige tijdschrift voor blues en verwante muziekstijlen. Vijf keer per jaar brengen we u nieuws, achtergrond, interviews, reportages, cd- en dvd-recensies, boeken, de meest complete blueskalender, enz... Nog geen abonnee? Klik hier voor meer info.
|
foto's: © Peter Jacobs
|
Omstreeks half negen
opent mc Rick Hutton het vierdaagse
soulfeest. Als je de Ierse cultfilm The
Commitments hebt gezien, weet je ook wie er als
eersten optreden: Eamonn Flynn & Conner
Brady van de Commitments soundtrack. Deze
toetsenist en gitarist hebben de soundtrack voor
de film verzorgd (twee aanbevolen cd's). Ze
openen met nummers zoals 'Take Me To The River',
'I Can't Stand the Rain', 'Try A Little
Tenderness' en Allen Toussaints 'Brickyard
Blues'. Het publiek zingt uit volle borst mee
met de uitsmijter 'Mustang Sally'.
Toetsenist/zanger Eamonn, de geweldige gitarist
Conner en hun ritmesectie genieten duidelijk van
het optreden, en dat enthousiasme slaat over op
het publiek. Een perfecte opwarmer!
Omstreeks 21.40 u.
begint het Anthony Paul Orchestra hun
set met een instrumentaal nummer en het
klassieke nummer 'Memphis Train' van Rufus
Thomas, gezongen door bassist André Tarczy.
Vervolgens betreedt de ster van de avond, Terrie
Odabi, het podium. Met haar warme stem en
soulvolle klassiekers zoals 'Breaking Up
Somebody's Home' in een knallende groovy versie,
een gepassioneerde uitvoering van 'Why Am I
Treated So Bad' (Staple Singers) en de
soulballade 'You Gonna Make Me Cry' weet ze ons
te verwennen. Haar gevoelige interpretatie van
Wee Willie Walkers 'After Awhile' bezorgt ons
kippenvel. Maar ook met haar eigen nummers zoals
'Hate Take A Holiday', de vurige soulshuffle
'Live My Life', de krachtige
rhythm-and-bluestrack 'Gentrification Blues' en
het inmiddels bekende 'Love Trumps Hate',
overtuigt ze moeiteloos. Van de drie keer dat ik
haar live heb gezien, was dit absoluut het beste
concert, vooral vocaal gezien!
De jonge Franse band
Lehmanns Brothers zorgt voor een
verjonging in de line-up. Hoewel ze geen broers
zijn, bestaat de groep uit 6 middelbare
schoolvrienden die repeteren op Avenue Lehmann.
Hun liefde voor Afro-Amerikaanse muziek komt
duidelijk naar voren in hun mix van moderne
invloeden van Prince en D'Angelo met jazzfunk en
soulfunk uit de jaren 1970, waarin je zelfs
elementen van Sly Stone en Isaac Hayes kunt
herkennen. De soulvolle en soepele stem van
toetsenist Julien Anglade sleept het publiek
moeiteloos mee in zijn enthousiasme. Met
interactie met het publiek en hun opzwepende
strakke funkgeluid weten ze iedereen te
overtuigen, vooral met hun strakke lava spuwende
funknummer 'Nineteen'. En het meest
indrukwekkend is dat deze gasten nog maar jonge
twintigers zijn!
De afsluiter van de
donderdagavond is de 33-jarige MonoNeon,
ook wel bekend als Dwayne Thomas Jr., de zoon
van de legendarische soulbassist Dwayne Thomas.
MonoNeon kleedt zich extravagant, speelt
basgitaar à la Bootsy Collins en zingt als
Prince (hij was Princes laatste bassist). Zijn
songs zijn strak en catchy, maar soms iets te
avant-funk en experimenteel. Ik begrijp waarom
hij wordt gezien als een van de grote opkomende
talenten uit Memphis. Echter, zijn gebrek aan
interactie met het publiek, het veel te luide
geluidsvolume en het herhaaldelijk langdurig
spelen van dezelfde beat zijn onvergeeflijk! Het
publiek denkt er ook zo over, want rond 00.30
u., halverwege zijn concert, is het Rufus Thomas
Park voor meer dan de helft leeggelopen.
Misschien is het toch net iets te veel voor het
trouwe soulpubliek?
De vrijdagavond
begint om iets na acht uur met
de ultieme Italiaanse
soulformatie Groove City,
een band die we hier al een
paar keer eerder hebben zien
optreden. Deze keer hebben ze
de Siciliaanse soulzangeres Daria
Biancardi meegebracht.
Ik ga niet uitleggen wie ze
is, want dat ga je zelf
opzoeken als je dit verslag
leest. Laten we het zo zeggen:
nog nooit heeft een Italiaanse
vrouw, behalve mijn eigen
vrouw, me zo diep geraakt...
Daria deed precies dat! Ze is
zonder twijfel een
fantastische Europese soul- en
blueszangeres! Met
ongelooflijke souplesse zingt
ze verschillende nummers van
Aretha Franklin en hoe! Wat
een kracht en bereik heeft
deze dame. Na een ontroerende
versie van Ray Charles' 'Hard
Times', overtreft ze zichzelf
met haar emotionele en unieke
interpretatie van Al Koopers
'I Love You More Than You'll
Ever Know'. Wauw! Het publiek
staat minutenlang ovationeel
te applaudisseren, wat haar
zelfs tot tranen toe roert. Ze
verlaat even het podium en
krijgt een knuffel van drummer
Gianluca Schiavon. Met moeite
krijgt ze het publiek stil om
haar set af te sluiten met een
energieke uitvoering van Laura
Lee's 'Dirty Man', waarin ze
de hoogste vocale uithaal laat
horen die ik ooit heb gehoord.
Als toegift speelt ze een
spetterende versie van
'Nutbush City Limits'. Mijn
vrouw en ik kijken elkaar met
open mond aan. Wat was dat!? 
Dan is het tijd
voor de huisband van dit jaar,
The Bo-Keys. Al komen
ze uit Memphis, ze openen met
'Sweet Home Chicago', waarbij
mc en zanger Rick Hutton de
hoofdrol speelt. Daarna is het
showtime.
Keyboardspeler/zanger Charlie
Wood, die samen met
Graziano het nummer 'Rufus
Thomas Is Back In Town'
schreef, is aan de beurt. (Dit
nummer wordt elke avond aan
het begin afgespeeld). De
blazers van The Bo-Keys
knallen er meteen in en
klinken als een bigband. Wood
brengt voornamelijk origineel
werk, zoals het funky 'Back To
Where It Was Before', het
gevoelige 'Stay With Me' en
'To Memphis With Love'. Zijn
stijl varieert van swingende
soul tot ingetogen ballads.
Zijn stem klinkt (misschien
wel te) gepolijst, warm en
ongelooflijk flexibel. Hij
brengt plezier met Billy
Prestons 'Will It Go Round in
Circles', maar verrast toch
met een moeiteloos en warm
eerbetoon aan Otis Redding,
'These Arms Of Mine'.
Voordat we de
kans krijgen om op adem te
komen, wervelt Katrina
Anderson al op het
podium. Ze is niet groter dan
1,55 m. maar ze heeft zeker
krachtige longen. Van zodra ze
Linda Lyndells 'What A man'
zingt, heeft ze meteen ieders
aandacht. Haar repertoire
bestaat voornamelijk uit
nummers uit het
Memphis/Stax-songbook, zoals
'I'll Take You There' (Staple
Singers), I Can't Stand The
Rain' en 'Breaking Up
Somebody's Home' (An Peebles).
Een misverstand over de
setlist en een verkeerde
aankondiging lost ze op door
al schertsend gitarist Joe
Restivo de schuld te geven en
een dampende versie van 'Chain
Of Fools' te brengen. Ze sluit
haar set af met Betty Wrights
'Clean Up Woman' en een wilde
versie van 'Proud Mary',
waarbij het hele Rufus Thomas
Park staat te dansen. Haar
keuze voor de toegift is op
zijn minst opmerkelijk, maar
haar dampende en pompende
versie van Isaac Hayes
'Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic'
maakt het helemaal compleet!
Na een klein
half uurtje pauze is het tijd
voor de bijna 90-jarige Bobby
Rush. Wat valt er nog te
zeggen over deze man? Hij
blijft gewoon geweldig. Zijn
mondharmonicaspel is nog okay
en hoewel hij geen soulzanger
is, zingt hij blues,
funkblues, folkfunk en
rhythm-and-blues als geen
ander. Hij is een geboren
entertainer en zijn optredens
zitten vol humor en
aanstekelijk enthousiasme.
Nummers zoals 'I Ain't
Studdin' Ya', 'Porcupine Meat'
en 'Chicken Heads' zijn
hilarisch en inmiddels
legendarisch. Je weet wat je
kunt verwachten bij zijn show,
maar toch wil je het elke keer
weer zien en horen alsof het
de eerste keer is. Wat een
kerel! Oh ja, Miss Lowe was er
ook bij... eigenlijk
overbodig, want de Bo-Keys
hadden de fantastische Norman
Sisters als
achtergrondzangeressen! Rush
sloot zijn set af met het
prachtige nummer 'Swing Low
Sweet Chariot'. Met de
onovertroffen gitarist Joe
Restivo, de Norman Sisters en
The Bo-Keys-blazerssectie was
het een waar feest voor je
oren! Klasse!