|
|
||
|
|
 Ik
vroeg me af hoe Guy Verlinde de voorstelling van zijn nieuwste album
zou aanpakken, want ‘All Is Forgiven’ is niet enkel een akoestisch,
maar bovenal een intimistisch werkstuk. Laat ik uw nieuwsgierigheid
meteen bevredigen: geflankeerd door het onbetwistbare muzikale niveau
van Nils De Caster (viool, banjo, lap steel) en Olivier Vander Bauwede
(mondharmonica, gitaar), slaagde Guy Verlinde er met welgeteld één
nummer in om de noodzakelijke intieme sfeer te creëren. En een feestje
te bouwen ook.Guy Verlinde wordt deze maand 43 en dan komt een terugblik op het leven vanzelf. Verlinde verwerkte zijn eigen tegenslagen (bijvoorbeeld zijn dementerende moeder) en die van zijn naasten en kennissen (“en al wie op mijn ziel heeft getrapt”) in tragere, beschouwende nummers, vaak met een insteek van country en gospel. Het instrumentarium van De Caster en Vander Bauwede speelde derhalve een fundamentele rol.  Na
een korte, maar hoogstpersoonlijke inleiding, zette het trio alles in
op het openingsnummer - dat heel de plaat en ook heel de avond zou
samenvatten. Een geslaagde zet. De stille zaal luisterde ingetogen naar
Verlindes nieuwste werk, zoals ‘Got To Let Go’, ‘Ain’t Nobody Gonna
Hold Me Down’, ‘Dance Through The Night’, ‘Solitude and Grace’, enz...
Maar Verlinde zou Verlinde niet zijn als hij de zaal niet deed
meezingen, stampevoeten en handklappen. En als hij de droefheid niet
zou laten volgen door nummers over liefde en een kingsize portie seks,
zoals dat in het leven nu eenmaal gaat. Naar het einde toe daalde de
tristesse om plaats te maken voor een swingende ode aan de plaats van
het gebeuren, de onvolprezen Missy Sippy-club. Een bisnummer moest en
weer kreeg hij ons te pakken: geheel a capella brachten Verlinde,
Vander Bauwede en De Caster een daverend ‘John The Revelator’. Dit waar
muzikaal feest kan ik elkeen aanbevelen (zie www.guyverlinde.com).Eddy Bonte
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Eddy Bonte _____________________
|
