Tom's Place
Café Het Damberd, Izegem - 10 maart 2019

In oktober 2018 mochten wij in Haacht zetelen in de jury van de Belgian Blues Challenge. Nou ja, 'zetelen' is een groot woord want wij bevonden ons gewoon rechtopstaand en anoniem tussen het publiek, maar dit terzijde. Belangrijker is dat een ons volstrekt onbekend intimistisch duo ons toen mateloos charmeerde. Tom Verhoeven uit Baarle-Hertog – u weet wel, dat kleine stipje België in Nederland – en noorderbuur Pieter Place uit Tilburg eindigden op ons persoonlijk scoreblad ex aequo met Bluebird op de eerste plaats. Ook de andere juryleden hadden van Tom's Place een hoge pet op en ware het niet van de gelikte professionele bombast van Black Cat Biscuit, dan hadden ze vast gewonnen. De wedstrijdset van twintig minuten was ons toen net een tikkie te kort. Van deze jongens wilden we bijzonder graag eens een volledig optreden zien. En zie, eindelijk was het zover...

Voor Café Het Damberd in Izegem was Tom's Place ietwat een testcase. Pas twee jaar geleden begon dit authentieke volkscafé met het organiseren van bluesoptredens en tot dusver passeerden enkel regionaal bekende muzikanten de revue. Tom en Pieter waren hier volstrekt onbekend, maar toch liep het Damberd vol. Dit wijst erop dat deze locatie een vast publiek heeft opgebouwd van luisterende oren die op de geboden kwaliteit vertrouwen en zich ook open durven te stellen voor nieuwe ontdekkingen. Ja, ergens deed ons dat wel deugd!

Robert Johnsons 'Drunken Hearted Man' was een gemoedelijke aftrap die meteen de toon zette voor wat een pretentieloos maar kwalitatief hoogstaand optreden zou worden. Hierna volgden onder meer Muddy's 'Baby Please Don't Go', werk van Mississippi John Hurt, 'Sleepin' In The Ground' van Sam Myers, 'Rats In My Kitchen' van Seepy John Estes, '32-20' van Robert Johnson in een aanstekelijke boogieversie en enkele eigen nummers in diezelfde rudimentaire stijl: 'Leave You Runnin'' en 'Searchin'. Tom en Pieter speelden ongedwongen en met het grootste gemak. Ze pakten zichzelf niet in snelheid. Dit was geen bombastische krachttoer die op platte ambiance teerde maar hun rustgevende uitstraling en trefzeker muzikaal vakmanschap dwong ongeforceerd een diep respect vanwege de toeschouwers af.

De tweede set ging op dat smaakvolle elan verder. Robert Jr. Lockwood kwam voorbij, we hoorden 'Rock Me Mama' van Lightinin' Hopkins, 'Two Headed Woman' van Junior Wells, werk van Jimmy Rogers en de Muddy Waters-songs 'Can't Be Satisfied' en 'Rollin' & Tumblin'. Dit enkel maar om te illustreren hoe Tom's Place put uit het rijke authentieke oeuvre van de artiesten die de échte bluesgeschiedenis hebben geschreven. Tom declameert zijn teksten ongekunsteld maar indringend in een verhalende toonvaste zangstijl. Zijn gevarieerd harmonicaspel situeert zich tussen het kruim van de Belgische harpisten. Zijn gemoedelijke blik zoekt steevast bevestiging bij het publiek. Hij heeft zoiets van 'Zijn jullie nog mee? Ja? Fijn! Nee? Geen erg, ik ben zelf nog mee'. En Pieter vergezelt elk perfect en trefzeker geplaatst gitaarakkoord van een innemende ontwapenende glimlach. Dit was zo écht, zo puur. Veel dieper gaat de blues tegenwoordig niet.

Muzikaal-technisch behoort Tom's Place zeer zeker tot de beste optredens die we in Het Damberd al hebben meegemaakt. Zonder schroom kunnen we hen enkel maar warm aanbevelen voor ronduit elk podium, klein én groot, in onze Lage Landen. Dit was top. Echt waar!

reageer op dit artikel

terug naar de index van de concert- en festivalrecensies

• Naast de concert- en festivalverslagen op deze website is Back To The Roots sinds 1995 het meest complete en veelzijdige tijdschrift voor blues en verwante muziekstijlen. Vijf keer per jaar brengen we u nieuws, achtergrond, interviews, reportages, cd- en dvd-recensies, boeken, de meest complete blueskalender, enz... Nog geen abonnee? Klik hier voor meer info.
  
  

• fotogalerij
  

      _____________________