|
|
||
|
|
 Het
is op zijn minst intrigerend te noemen, hoe de 52-jarige Carvin Jones
uit Phoenix, Arizona voor zijn optreden in Brugge zeer intens promotie
voerde via de sociale media. Hij had zichzelf uitgenodigd in Comptoir
des Arts, nam de ticketverkoop in eigen beheer en adverteerde zijn
passage als 'the ultimate guitar experience of the year'. En deze
gedurfde aanpak heeft duidelijk gewerkt want de Brugse bluestempel was
ei zo na uitverkocht. Nu hadden wij ooit al eens de naam Carvin Jones
opgevangen maar naar wat we ons hierbij muzikaal moesten voorstellen,
hadden wij het gissen. Zijn blufcampagne op Facebook had echter
meedogenloos onze nieuwsgierigheid gewekt...Carvin bleek een heel minzame en zachtaardige man die eens op het podium ontaardde in een spektakelmonster. Zijn Italiaanse ritmesectie maakte ons van meet af aan diets dat we allerminst met doetjes te maken hadden. Met de band van de hier niet onbekende Luca Giordano in het achterhoofd, maakten we ons de bedenking dat er onder die spaghettivreters wel meer lieden vertoeven die de blues klaarblijkelijk in de genen hebben. Met vier stevig uit de kluiten gewassen bluesrockers poneerde Carvin meteen de blauwdruk voor het 'kijk-eens-mama-zonder-handen-feestje' dat voor de rest van de avond ons deel zou worden. Toen volgde een versie van Freddie Kings 'Hideaway' op speed, vooraleer de gitaarduivel in een slowblues bewees toch ingetogen en met gevoel te kunnen spelen.  Vocaal
mist Carvin enkele registers. Met een ietwat lijzige stem declameert
hij zijn teksten vrij monotoon – 'I Want To Walk With Your Baby' was
daar een goed voorbeeld van – maar zijn gitaarkunstjes kregen de monden
van de verbaasde toeschouwers moeiteloos open. Even beleefden we aan
het eind van de eerste set enkele bangelijke momenten. Carvin bespeelde
zijn gitaar éénhandig – sinds U.P. Wilson hebben wij niemand meer
gezien die dat zo goed kon – en hees daarbij zijn instrument steeds
hoger boven zijn hoofd uit. Even vreesden we dat de slechts enkele
centimeters hoger draaiende ventilator de gitaarnek eraf zou knallen,
waarop het kunstgebit van een toeschouwer bijzonder pijnlijk uit de
smikkel zou worden gekatapulteerd. Dat gebeurde nét niet... In
de tweede, iets compactere set, paste de song 'Motherfuckin'
Carvinator' perfect bij Carvins spierballengerol. Dan volgden 'Keep Our
Business To Yourself' (van Sonny Boy Williamson) en John Lee Hookers
'Boom Boom' in een flitsende versie zonder snelheidsbegrenzer. De
ongeveer twintig noten per seconde kwamen er niet altijd even
loepzuiver uit, maar al spelend in het publiek en ondertussen
gemoedelijke vuistjes uitdelend, toonde Carvin zich een volleerde
publieksmenner. Na een retestrakke dertig minuten en nog een streep
Hendrix zat het er op. Het publiek schreeuwde om meer en Carvin deed er
nog een stevige aan Status Quo's 'Whatever You Want' appelerende
stamper als toegift bovenop. Dit was een zeer aangename avond en voor
een deel van het publiek dat we nooit eerder op bluesconcerten
tegenkwamen, zal dit ongetwijfeld ook wel 'the ultimate guitar
experience of the year' zijn geweest. Hopelijk vinden deze mensen ook
de weg naar de optredens van Johnny Rawls en Jj Thames die binnenkort
in Comptoir des Arts plaatsvinden...Franky Bruneel
 terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Michel De Pourcq _____________________
|
