|
|
||
|
|
 Nog
vóór de opening van de deuren stond er buiten een lange rij
sympathisanten te kleumen, die later bij het binnenkomen elk een
presentje mochten ontvangen, namelijk een cd met live-opnames van de
band, in 2002 in Hasselt opgenomen. Zeer recent kwam er ook een tweede
uit, met o.m. opnames in Mechelen. Elke bluesfan hier te lande heeft al
wel eens een cluboptreden van Chilly Willy bijgewoond. Ze speelden
zelfs ooit in Jamaica! In afwachting van het concert werden alvast
foto’s van hen op de muur geprojecteerd, opgediept uit hun 25-jarig
bestaan, wat een voorsmaakje gaf van de veelheid van muzikanten die het
podium zou betreden. Hun jubileumconcert zou worden opgesplitst met
vooreerst de ‘old school’-garde en na de pauze het ‘new
school’-peloton, met dien verstande dat zowel frontman Wim Huybrechts
als drummer Walter Cuyvers, leeftijdgenoot van Charlie Watts, al die
jaren standhielden. Bandwisselingen in een kwarteeuw zijn echter
onvermijdelijk. De
oude garde, bleek een collectief van zeven muzikanten, waaronder de
gitaristen Dirk ‘Pizze’ Piselé, Nico Vanbuitenen en Dirk Cuyvers. Ook
bassist Roel Celis paste perfect in de gezamenlijke drive van het
septet, waarin ook nog steeds Walter Cuyvers de drummer is, de zeventig
voorbij, en zoals immer geweldig op dreef. Wat bij Chilly Willy steeds
opvalt, is het amicale samenspel en het plezier om de muziek van de
bluespioniers en hun nazaten te eren en te delen zonder sterallures of
egotripperij, maar gewoon zoals zij deze aanvoelen en in stand willen
houden. Zo ook bij bluesharpspeler Gery Allaerts, die bij het furieuze
‘Taildragger’ van Howlin’ Wolf zijn bluesharp liet razen hetzij dempen
al naargelang de sound en feeling. Wim Huybrechts leidde met zichtbaar
plezier het groepje en beleefde blijkbaar nog steeds een ongerept
genoegen aan het vertolken van de songs van Muddy Waters, Lester Butler
of Sonny Boy Williamson II. Aan zijn stembanden kleeft inmiddels meer
roet, zodat zijn zang meer zwaarte en diepgang krijgt bij een song als
bijvoorbeeld. ‘Nobody But You’ of de boogie ‘You Got Me Wrong’. In
het tweede concertgedeelte groepeerden zich de huidige muzikanten van
Chilly Willy, met harmonicaspeler Rudy Eens, de gitaristen Alain Counye
en Andy Aerts, aangevuld met bassist Wim Vandenmeulebroecke die er met
zijn hoed en zonnebril uitzag als een Mexicaanse ‘vaquero’. Wim
Huybrechts dankte nogmaals het talrijke publiek wat bij hem vele
herinneringen aan vroeger opriep. Vermits hij verder niet uitweidde,
kreeg de fantasie vrij spel. Ook in dit concertdeel bleef een
enthousiaste Wim alle bandleden – die hij zijn familie noemde –
aanmoedigen. Als een rasechte entertainer gooide hij zich in de strijd
om het publiek op te zwepen met songs van Sonny Boy Williamson,The Red
Devils, Little Walter en zelfs deze van zijn nieuwe maat Johnny Mastro
van wie hij ‘Can’t Get Even’ vertolkte. Hoogtepunten
waren het up-tempo ‘Wish You Would’ van Billy Boy Arnold, ‘Who’s Been
Talking’ van Howlin’ Wolf, met o.m. een prachtige gitaarsolo van Alain,
het opwindende ‘The Devil In My Closet’ en zelfs het
vrouw-onvriendelijke ‘No Fightin’. ‘She’s Got The Devil’, een pakkende
slowblues, blijft mijn favoriet. In de uptemposongs danste den Huibbe
mee, wat culmineerde in het verhitte ‘Hip Shake Baby’ met een
opzwepende drumbeat. Bij de toegift ‘Got My Mojo Working’ kwam
onverwachts ook de Amerikaanse vocaliste ‘Sugar Queen’ zich bij de band
vervoegen, om naast ‘den Huibbe’ al haar verleidingstalenten te
ontvouwen, vocaal én sensueel. Zowel de band als het publiek konden dit
minnespel tussen deze Amerikaanse Michele Denise en de frontzanger
hooglijk waarderen. Je mag erop wedden dat er binnen vijf jaar een
nieuw jubileum van de Chilly Willy Band wordt aangekondigd, hopelijk
nog met dezelfde frontman en drummer, beiden Brabantse
C.W.-bluespioniers.Mieke Geukens
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Yvo Zels _____________________
|
