|
|
||
|
|
 Al
vanaf de opener 'He Did It' schreeuwt ze haar ziel uit, geholpen door
haar gitaar. De muziek van Samantha Fish is zacht en hard en alles wat
daartussen ligt. Ze laat zich bijstaan door een band die barst van
zelfvertrouwen: Kenny Tudrick (drums), Chris Alexander (bas), Mark
Levron (trompet), Travis Blotsky (sax) en Phil Breen (toetsen). Deze
vijf kerels musiceren strak, zonder poespas. Als een lawine dendert
'Somebody's Always Trying' over je heen. Bij 'You Can't Go' denken we
meteen aan opwindend en energiek, wild en furieus. In 'Blame It On The
Moon' herenigt de band slidegewijs de in alle alle richtingen
afgevuurde salvo's tot één frontlinie. 'Little Baby' is een heerlijke,
prachtige song, waar Samantha's licht gebroken stem volledig tot haar
recht komt. Deze stijl komen we naarmate het optreden vordert nog vaker
tegen. De groove op 'Highway's Holding Me Now' blijft hangen, vertelt
een eigen verhaal en stuwt Samantha naar ongekende hoogtes. Op 'Either
Way I Lose' neemt ze wat gas terug, maar dat is van korte duur, want de
set klinkt snel opnieuw kleurrijk en met attitude. Op het gloednieuwe
nummer 'No Angels' is haar gitaarwerk subliem met duikvluchten naar de
old school blues. Proper
en gemanierd is het allemaal niet, want deze band speelt vanuit de buik
en met een hongerige energie. Tijdens 'Voodoo Working' doet ze op
sommige momenten, qua sfeer, de jaren zestig herleven. Een combinatie
van brutaliteit en virtuositeit regeert in 'Nearer To You'. Met 'Right
Now' bewijst de band dat ze blues, soul en funk des te meer tegelijk
kunnen spelen. Bij het afsluiten haalt Samantha de cigar
box-gitaar nog even boven en demonstreert ze met een rake kopstoot dat
er wel degelijk vloeiende bluesrock uit zo'n kistje kan komen.
Uitschieters noemen is lastig, dus slaan we dit over. Het zijn allemaal
nummers met hun eigen, typische handelsmerk: energieke, pompende
grooves, bijtende slidegitaar en Samantha's brutale zang. Zowel de
songs als de solo's zijn kort gehouden. Het eindresultaat is een puur
en uniek optreden. Bij Samantha spat het enthousiasme van het podium.
Ongegeneerd vrolijk kunnen we ons huiswaarts begeven. Ik wacht met veel
ongeduld op de nieuwe plaat.Maxim Stevens
Nvdr: Voor een uitgebreid interview met Samantha Fish verwijzen we u naar nummer 82 van ons tijdschrift (maart 2012). terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Maxim Stevens _____________________
|
