|
|
||
|
|
 Als
leuke opener is er gekozen voor de Freddy Starks Cosy Band. Deze Freddy
Starks heeft al aardig wat kilometers op zijn teller staan, o.a. met
Johnny Guitar Watson en Ike Turner. De jukebox slaat meteen als
opwarmer de juiste nummers aan. Van Otis Redding en Bill Withers via
Louis Armstrong en James Brown tot George Benson. Zelfs Michael Jackson
passeert de revue. De sfeer zit er meteen in en Freddy Starks zien we
later op de avond even terug op het podium bij Corey Dennison. Want om
deze band uit Chicago draait het tenslotte deze avond. De Corey
Dennison Band is hier nog vrij onbekend en wat mij betreft, mag daar
snel verandering in komen. Wat valt er op? Om te beginnen hoe
ongelooflijk soepel het viertal staat te musiceren. De bandleden hebben
eenzelfde visie en doel voor ogen: aan iets moois werken en het de kans
geven om te groeien. Vandaar ook een pluim voor de nieuwe bassist Aaron
Whittier. In deze vorm en bezetting mag de band nog lang doorgaan.Van Corey Dennison wordt gezegd dat hij de zwartste blanke stem heeft en hij doet dit ook alle eer aan. Het groove-gehalte komt zeer nadrukkelijk naar voor. Wat een stem! En de man schrijft bovendien knappe songs, bijgestaan door zijn medegitarist Gerry Hundt. 'Down In Virginia', 'Don't Say You're Sorry' en 'Are You  Serious?'
zijn hier vanavond live het bewijs van. De gitaarharmonieën tussen
Gerry en Corey, en Corey's zalvende zanglijnen, staan meteen op je
trommelvliezen gebrand. Even strak als melodieus, humorvol, ronduit
blues! Van verveling is nergens sprake. Rest ons nog het noemen van het
werkelijk heerlijk ademende drumgeluid van Joel Baer. Met zijn drumwerk
van een hoog niveau en strakke riffs dwingt hij bewondering af. Ook
leuk voor de eventueel aanwezige Whitesnake- en Faith No More-fans zijn
de bluesversies van 'Ain't No Love In The heart Of The City' en 'Easy'.
De sfeer onder de aanwezigen is uitstekend: er wordt meegezongen,
geklapt en Corey begeeft zich regelmatig tussen het publiek. Ik denk
dat niemand ontevreden naar huis is gegaan na afloop van deze
schitterende avond, waarmee een compliment naar de organisatoren gaat.
Je moet het maar aandurven om een bluesfestivalletje te willen
organiseren in deze tijden. Om met Corey's levensmotto 'Everything Is
Getting Better' te eindigen, kijken we halsreikend uit naar wat volgt
van deze steengoede band. Voor mij het optreden van het jaar!Maxim Stevens
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Maxim Stevens _____________________
|
