|
|
||
|
|
 Vooraf
maakte ik me toch wel enkele bedenkingen. Zou dit niet teveel 'rock'
zijn, zoals op zijn soms middelmatige cd's? Of net precies teveel
soulblues zoals tijdens de vele concerten die we zagen en waar Ronnie
Baker Brooks even als gast kwam meedoen? En welke groep zou hij
meebrengen? Maar... een tournee, georganiseerd door een Franse
specialist mét passage in de Banana Peel trok mij over de streep. En
dat bleek een goede beslissing.Voorzien van een stevige reputatie – uiteraard geërfd via zijn vader Lonnie – vulde Ronnie Baker Brooks (zang/gitaar) de zestigjarige club moeiteloos. De oude schuur waar oude tonnen de biertjes ondersteunen en waar antieke bioscoopzetels het kleine podium afboorden...  Ronnie
bracht twee levendige en gespierde sets. Hij vond een perfect evenwicht
tussen de pulserende Chicagostijl (Muddy Waters, Buddy Guy...) met
plezante vocale imitaties, de soulbalade 'Times Changes' als
huldebetoon aan de slachtoffers van de aanslagen in Brussel, shuffles
in verschillende stijlen (met dank aan B.B. en Freddie King) en de
onvermijdelijke boogierock à la John Lee Hooker. Het meeste plezier
haalden we uit de ziel waarmee Brooks zijn vertolkingen bracht, ook
vocaal, én een strakke Amerikaanse groep. De bassist versmolt zich
letterlijk in het soulvolle drumwerk terwijl de excellente Daryl Coutts
een inventief toetsenman is. De grootste troef van dit gezelschap is
dat ze oud gezanik met vers bloed injecteren. De finale was grandioos:
Ronnie beëindigde 'Take It Wid'Cha / Sweet Home Chicago' (met dezelfde
melodie), achter de bar met een biertje in de ene hand en gitaarspelend
met de andere. Er volgde een staande ovatie die me het gevoel gaf dat
men hier maar beter de muren kan stutten tegen dat deze artiesten nog
eens terugkomen...André Hobus
(vertaling: Franky Bruneel) terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © André Hobus
|
