|
|
||
|
|
Oke, dat weten we dan weer en dan kunnen we nu aan de slag met ons verslag van Blues Peer 2015. Ondertussen is er aan de ligging en opstelling van het terrein wel één en ander veranderd. Maar, och god, dat is eigenlijk bijzaak, omkadering. Hoofdzaak is wat er op het podium gebeurt. En dat was dit jaar… redelijk divers. We zullen, zonder voor- of na-oordelen proberen om onze ervaringen, zo objectief als mogelijk, weer te geven. vrijdag 17 juli  We zullen het vooraf nog maar eens herhalen: De gustibus
(mulieribusque) non est disputandum. Het is daarom ook dat iets
zinnigs, dat nog niet over Ian Siegal
is gezegd, die de vrijdag mocht afsluiten en die je tegenwoordig twee
of drie keer per week wel ergens kan zien en horen, zo verschrikkelijk
moeilijk is. Siegal is een kei in het vak, laat daarover geen
misverstand ontstaan, maar voor ons is… trop… te veel, en je moet echt
al een ‘hardcore’ fan zijn om dat goed te blijven vinden. Nee, geef ons
dan maar Little Steve & The Big Beat,
Nederlanders die met hun erg T-Birds geïnspireerde set erin slaagden om
ons de ganse duur van hun set voor het podium te houden. Maar er waren
niet alleen de T-Birds. Ook SRV, wat Freddy Fender-achtige Tex-Mex, wat
soulblues en hier en daar een tikkeltje John Mayal kleurden hun
podiumuurtje. Dat een lichaam vol tattoos niet noodzakelijk garantie is
voor een supergeslaagde set kwam Little Hook
even demonstreren. Big Dave Reniers, Bart Mulder, Steve Wouters en
Renaud Lesire, oude rotten in het vak, deden hun stinkende best, maar
er ontbrak dat tikkeltje cohesie en… groepservaring, binnen deze band,
om van hun set een (vol)treffer te maken. Goede set, maar ook niets
meer. Eerder op de avond had Sugaree
Blues Peer al op gang getrokken met een rockabillysetje. Clark Kenis,
Dusty Ciggaar, Roel Jacobs en Darryl Ciggaar, een capabel viertal, zijn
van vele rockabillymarkten thuis en zij doen dan het genre ook alle eer
aan. Goede set, maar veel te vroeg op de avond.zaterdag 18 juli  Dé bluesact van de zaterdag was zonder de minste twijfel Guitar Shorty.
De 75-jarige David Kearny, zo heet de man in het echt, brengt een show
waaraan veel jongere collega’s een… puntje kunnen zuigen. Zijn stem,
doet ons soms een beetje aan Jimmy Johnson denken, is nog steeds goed,
en zijn gitaarspel, dat dan weer een klein beetje aan B.B. King doet
denken, blijft aanspreken. Shorty opent met een tien minuten durende
versie van ‘You Done Me Wrong’ en duikt dan de tent in voor een 17
minuten durende gitaarsolo. Het publiek in alle staten natuurlijk.
Shorty, die vroeger nogal eens rare buitelingen durfde maken, laat dat
nu zijn en dat is misschien maar goed ook. ‘Hey Joe’ krijgt ook nog een
ellenlange… beurt en eigenlijk had dat voor ons niet meer gehoeven.
Wie de Dynamite Blues Band op
Hookrock niet gezien en gehoord had, kreeg een tweede kans op Blues
Peer. Van Nederlanders zijn we gewend dat het allemaal een tikkeltje
steviger mag, en dat was met de DBB niet anders. Wesley van Werkhoven
(zang en harp) en kornuiten bestoken het publiek met hun rauwe, vettige
en puntige blues en het werkt nog ook, want het enthousiasme bij het
publiek bereikt bij momenten best redelijk hoge pieken. Over
enthousiasme gesproken. Shakura S’Aida
bereikte met haar show en krachtige stem zelfs de zeteltjes halverwege
de tent. Shakura, uit het achtergrondkoor van Patti LaBelle, serveert
een soort blues dat zijdelings aanleunt bij soul, rock, pop en jazz.
Haar versie van een paar Billy Holiday-klassiekers zijn echt wel de
moeite. Dat Shakura soms wel een beetje te schreeuwerig uit het hoekje
kwam, och ja, dat nemen we er wel graag bij.Ook op zaterdag was er nog de elektronische blues (?) van Claude Hay, de experimentele, Britse, superluide bluesrock van Wille and The Bandits, de countryset van Emmylou Harris & Rodney Crowell en de onstuimige set van rockchick Melissa Etheridge. zondag 19 juli  Blues op het middaguur in een kil Peer. Niet direct het juiste tijdstip en de juiste sfeer, maar Tiny Legs Tim
en band proberen er toch het beste van te maken. En dat lukt ze ook nog
wonderwel. Tim is een talent, maar dat wisten we al, en met Steven
Troch, één van de beste harmonicaspelers die er in ons kikkerlandje
rondlopen, René Stock en Fredje Van den Berghe rond zich hebben we een
‘blues’band die naam meer dan waard. Goede set, écht waar. We hadden
eigenlijk een beetje uitgekeken naar wat Preston Shannon
ons te bieden zou hebben en, eerlijk is eerlijk, wij werden niet
teleurgesteld. Preston, met een achtkoppige band, doet alle mogelijke
moeite om het publiek mee te krijgen, maar dat lukt hem, spijtig
genoeg, aanvankelijk maar gedeeltelijk. Preston probeert het met ‘Let
The Good Times Roll’ en dat lukt dan… uiteindelijk… toch wel. Preston
is blues, soul en een beetje funk. ‘Down In The Ghetto’, ‘Rollin’ And
Tumblin’’ en ‘The Sky is Crying’ , bluesnummertjes, gaan er bij het
publiek als zoetebroodjes in. Het wordt nu ook stilaan duidelijk waarom
en waarvoor het publiek naar ‘Blues’ Peer komt. Behalve in de
stoeltjes, daar blijft het lethargisch koel.Verder waren er op zondag sets van Rootbag (keiharde bluesrock), The Scabs, K’s Choice, en een keiharde rockset van Beth Hart, die bijwijlen wel even doet denken aan Janis Joplin. Wij hebben nog wel geweldig genoten, maar dat zal wel aan de leeftijd liggen en omdat we al zijn songs herkenden, van de set van Eric Burdon & The Animals. Voilà, Blues (?) Peer 2015 zit er weer op. Op naar de volgende editie zouden we (met een oercliché) zeggen. Jean Bervoets
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Philip Verhaege en Bert Lek _____________________
|
