|
|
||
|
|
 Stipt om 18.30 u. trapte Tiny Legs Tim
helemaal in zijn eentje af. Zoals we dat van hem gewoon zijn, bracht
hij een kruisbestuiving van zijn invloeden uit de Kemmeldelta en de
Mississippidelta. Tim is in de loop der jaren als bluesman enorm
geëvolueerd. Gegroeid eigenlijk. Stilistisch behoort hij ondertussen
tot de meest authentieke bluesartiesten die ons land rijk is. We
genoten van de melancholie in 'Steppin' Up' en ook enorm van zijn
bewerking van de Robert Johnsonklassieker 'Standing At The Crossroads'.
Het plezierde ons mateloos dat hij zich met 'Whiskey Headed Woman' aan
een streepje Tommy McClennan waagde (wie doet dat nog, de dag van
vandaag?) en wanneer hij Leadbelly citeerde met 'it takes a worried man
to sing a worried song', klonk dat zeer geloofwaardig. Tim begon aan
zijn optreden met slechts een handvol toeschouwers, maar het viel op
dat veel mensen – vooral de plaatselijke jeugd! – die de Patersdreef
gebruikten als sluipweg van de braderie naar de gemeentelijke parking,
halt hielden om te blijven luisteren. De kracht van de échte blues... “Wij zijn geen pure bluesband, wij zijn eigenlijk een van-alles-een-beetje-maar-tegelijk-van-alles-niets- band”, bekende Wim De Vos alias Howlin' Bill.
Zo cru zouden wij het zelf eigenlijk niet stellen, maar... ergens houdt
die uitlating wel steek, zolang de luisteraar maar relativeert en dat
'van-alles-een-beetje' als een positieve eigenschap leert ervaren.
U zou kunnen stellen dat 'Get Up', bijvoorbeeld, een song van een
onbekende Zweed die Wim destijds heel leuk vond (de song, niet de
Zweed), klinkt als een truckersliedje van Henk Wijngaard, maar...
tegelijk weerklinken de vroege Fabulous Thunderbirds erin. En dat horen
we eigenlijk in veel van Howlin' Bills nummers. Gitarist Little Jimmy
poneerde bijwijlen fraaie solo's en probeer nu maar eens uit te leggen
hoe hij klinkt, wanneer hij rockabillyriedels speelt met de klank van
Otis Rush. U moet het eigenlijk horen om het te begrijpen. In elk geval
is de muziek van Howllin' bill fris en nostalgisch tegelijk. Blues,
rock-'n-roll, rockabilly, mambo, rumba, retro en hip tegelijk,
aanstekelijk en absoluut nooit voor één stilistisch gat te vangen. Het
was een leuk concert, maar de geluidsman fnuikte het ietwat doordat
Wims harmonica nauwelijks te horen was. Het bluesrocktrio Fred & The Healers
leek die 'klankman' dan wel weer redelijk te kunnen mixen en dat
verraadt zijn muzikale voorkeur. Fred Lani is een sympathieke gabber,
continu op zoek naar bevestiging van het publiek, maar het meezingen en
meejumpen leek niet zo bijster goed te willen slagen. Al moeten we
eerlijkheidshalve bekennen dat een gedeelte van het publiek dit harde
gitaargeram wél kon smaken. Het viel op dat het vooral de
zestigplussers waren (!) die tegen het podium geplakt stonden te
headbangen. Een vrij hilarisch zicht eigenlijk... Het slotstuk van deze vrijdagavond was weggelegd voor The 44's,
the next big thing from Los Angeles, California. Bassist Mike Hightower
kennen we van bij Lester Butler (13) en Johnny Mastro & Mama's
Boys. De sound van deze band gaat ook die richting uit. Alleen spelen
ze een stuk beschaafder en het bluesgehalte is veel groter dan bij
Mastro's werk. Succesnummers waren 'She's Poison' en 'Mr. Operator' uit
hun album 'Americana' en – vooral – 'Automatic' en 'So Low Down' van de
plaat 'Boogie Disease'. In deze nummers is een belangrijke rol
voorbehouden voor de harmonica en de 20-jarige Jacob Huffman liet zich
die hoofdrol welgevallen. Hij is een leerling van Rod Piazza en die
invloed hoorden we overduidelijk. Het hypnotische van Lester Butler
vinden we ook bij The 44's terug, en de frontman, zanger-gitarist
Johnny Main, gedraagt zich als een man die de fakkel brandend houdt.
Maar de blues is immer aanwezig, wat hen ook voor bluesfans pur sang
een interessante band maakt. In elk geval was dit een mooie afsluiter
voor een geslaagde Patersdreefavond.epiloog Voor de zaterdagavond hadden we een geweldig plan. Na het bekijken van enkele YouTubeclips waren onze verwachtingen voor de Française Karoline Legrand niet zo heel erg groot. Bekend van de 'chansonhit' 'J'aurais voulu te dire' was ze middels een carrièreswitch plots blueszangeres geworden en het leek ons allemaal wat te ingestudeerd, te gekunsteld, te... blues op zijn Frans. We waren rond 22.30 u. ter plekke met de bedoeling ongewapend – fototoestel en notaboekje bleven thuis – nog een streepje Legrand mee te pikken en ons daarna onder te dompelen in de nostalgie van The Troggs, u weet wel, de Britse sixtiesband van 'With A Girl Like You' en 'Wild Thing'. Bij aankomst bleek de Française nog aan haar set te moeten beginnen. Karoline is voor haar leeftijd nog een frisse, pittige en guitige dame. Voor de rest werden onze verwachtingen bewaarheid. Alhoewel The Troggs om 23.30 u. waren voorzien, kwam rond middernacht het nieuws dat ze net 'van de boot' waren en op weg van Dunkerque naar Tielt. Naar de reden daarvan had iedereen het gissen. Ze zouden omstreeks 02.00 u. spelen. Natuurlijk moest 'dat gat' worden gevuld en de organisator plukte de jonge twintiger Arne Demets, zanger-gitarist van The Blues Vision, en zijn drummer en leeftijdsgenoot Bernd Coene uit het publiek. Even later arriveerde een jeep met een kolos van een Marshallversterker en een Gibson Les Paul. De bassist en trompettist uit Karoline Legrands band, alsook het drumstel, werden bereid gevonden om mee het gat te helpen dichten. Wat volgde, was een volledig geïmproviseerd maar veruit het meest begeesterende concert dat we tijdens dit festival zagen. Arne putte uit de vele klassiekers die hij meester is, waaronder 'Everyday I Have The Blues', 'Stormy Monday' en Hendrix' 'Hey Joe'. Hij toonde zich de meester op gitaar die hij al lang is. Op een zeer professionele manier stuurde hij zijn gelegenheidsband aan. Alle songs zaten goed, alle breaks klopten! De Franse bassist glunderde dat het geen naam had. Vol bewondering voor zijn jonge bandleider kon hij meer blues uit de kast halen dan bij zijn eigen band en hij genoot er met volle teugen van. Arne spaarde de trompettist van het spek en de bonen die hem initieel te beurt leken te vallen, door hem op de gepaste momenten te laten soleren. Arne kreeg de volle waardering van het publiek dat heel begrijpend beaamde dat de redding nabij is, wanneer de nood het hoogst is. Velen bestempelden dit als een waardige afsluiter van het festival en niemand bekommerde er zich nog om of die Troggs nu al dan niet nog zouden optreden. Om 01.40 u. was er van de legendarische Britse band nog steeds geen spoor en we hebben er niet op gewacht. Met de inbreng van Arne Demets was onze festivalavond compleet. We hadden een groots artiest gezien! Achteraf vernamen we dat The Troggs hun optreden omstreeks 03.00 u. zijn begonnen voor enkele mannen en nog wat paardenkoppen. Het is ons vooralsnog niet bekend wat ze ervan hebben gebakken... Franky Bruneel
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Franky Bruneel _____________________
|
