|
|
||
|
|
 Dexter Allen
opent en de shock treedt onmiddellijk in. Zijn ritmesectie is superb,
dankzij de verbazende 28-jarige drumster Cherita Brent. Ze is gevormd
in de kerk, door haar moeder en in het leger. Ze legt het accent op de
snare drum die ze als een tamboer bespeelt. Daarbij laat ze voldoende
ruimte voor de bassist op vijf snaren (wat een inventiviteit) en een
Rolandklavier à la Ray Manzarek. In dit flexibele kader ontplooit onze
solist zich nuancerend. Het ene moment is Dexter teder, even later
viert hij de teugels van zijn intensiteit. Als zanger fraseert hij
zoals een predikant. Wat een feest! Een waar dynamisch streekproduct! Mr. Sipp,
constant soepel dansend (met inbegrip van Chuck Berry's 'duck walk')
tankt gretig en zonder respijt de brandstof van B.B. en Albert King in
een hoge densiteit. Hij brengt 'Thrill Is Gone' met de frisheid van een
originele vertolking. Chapeau! Zijn ritmesectie is hypercompact maar de
toetsenman lijkt ver weg en in beslag genomen door het scherm van zijn
laptop. Het volume resoneert hevig in de kleine zaal. Mr. Sipp brengt
veel nummers van zijn nieuwe cd op Malaco Records. Hij schakelt zijn
solo's zonder herhalingen aan elkaar, zelfs wanneer hij in de zaal op
wandel gaat. Een oma met grijze haren krijgt een lange serenade. En
opnieuw werkt de charme van de zang op de manier zoals het er in een
baptistentempel aan toe gaat.Dexter Allen en Mr. Sipp spelen als duo een grandioze finale in 'Rock Me Baby'. Het is een echt uitwisselingsduel tussen twee gelijken. De hoogmis viert hoogtij... André Hobus
(vertaling: Franky Bruneel) terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Franky Bruneel _____________________
|
