|
|
||
|
|
 De
organisatoren ontvangen ons hartelijk en Peter vertelt dat er zich
enkele dagen voordien een Duitser heeft aangemeld met de vraag of hij
een kort voorprogramma mocht spelen. En omdat dit budgettair niet was
ingepland, bood hij zijn diensten zelfs gratis aan. Of wij Tom Vieth
kenden? Tom Vieth!! God allemachtig, zeg dat het niet waar is. Dit is
te mooi om waar te zijn. Tom Vieth!! Natuurlijk kennen we die. We zagen
hem ooit – op 22 december 1990 om precies te zijn – in de Banana Peel
in Ruiselede als gast bij Harmonica Pete & The Blues Jukes. En ook
al hebben we hem sindsdien nooit meer teruggezien of -gehoord, toch is
hij ons altijd bijgebleven vanwege de intensiteit waarmee hij zijn
blues beleeft. Zelden zagen we een Europeaan met zoveel authenticiteit.
Zoveel jaren later verrast Vieth ons opnieuw. Als gitarist, zeer zeker!
Zijn stijl neigt een beetje naar Freddie Robinson en wie Robinson kent,
zal deze vergelijking misschien gewaagd vinden. We krijgen er het
schaamrood niet van op de wangen! Vieth verrast ons vandaag ook vanwege
zijn piepjonge begeleiders. Hun gemiddelde leeftijd is twintig, maar ze
etaleren allen een haast perfecte beheersing van hun instrument. De
pianist – zeer bedreven in snelle boogies – kaapt de publieksprijs weg. Tom
Vieth is een duidelijke liefhebber van Chicagoblues en in de windy city
maakte hij trouwens opnames met Rockin' Johnny Burgin. Vandaar de
connectie. Ook Hein Meijer leerde Johnny Burgin in Chicago kennen. In
1992, toen Johnny op de Delta Fish Market speelde. Zouden we er onze
kop op mogen verwedden dat dit met Taildragger was? We zullen het
Johnny eens vragen. Feit is wel dat beide heren na die eerste
ontmoeting elkaars spoor bijster raakten, tot ze mekaar onlangs weer
tegen het lijf liepen. Ze haalden de vriendschapsbanden opnieuw aan en
meteen resulteerde dit in de samenwerking die wij vandaag mogen ervaren.Johnny Burgin leerde het vak van de oude meesters in Chicago's West Side. Alvorens halfweg de jaren '90 zijn eigen carrière uit te bouwen, speelde hij o.a. met Taildragger, Sam Lay en Pinetop Perkins. En hij is overduidelijk een groot bewonderaar van Magic Sam. Ja, akkoord, toegegeven, hij is een bleekneus. Maar niet zomaar een bleekneus. Neen, hij ademt de sound van de West Side in en uit. In oktober 2013 was Johnny hier al eens in de Gouden Leeuw, als begeleider van Taildragger (tijdens een double bill met Mud Morganfield). Toen speelde hij in functie van de frontmannen, maar vandaag is hij zelf de ster.  Little
Boogie Boy zwengelt de boel behendig aan, zijn natuurlijke flair en
uitstraling laten niemand onberoerd en Johnny zingt al heftig 'Hoochie
Mama' mee, ook al is hij nog niet aan de beurt. Met 'Cold Chills' trapt
hij zelf af en wat volgt, is een twee uur durende stomende set
boordevol variatie, speelplezier en bewondering in tweerichtingsverkeer
tussen Johnny en Hein. Die twee zitten echt wel op dezelfde golflengte
en ze gunnen elkaar zowel het licht in de ogen als de gratie van het
publiek. Het hoogtepunt van de show is een alles verpletterende
instrumentale versie van 'House Of The Rising Sun' waarin Johnny
excelleert zoals alleen de allergrootsten dit kunnen. Mooie momenten
zijn ook die waarin hij simultaan gitaar en harmonica speelt – met o.a.
een schitterende vertolking van Jimmy Reeds 'Honest I Do'. Of de
magistrale boogie van wel tien minuten, aan het eind van de set, én dan
nog een toegift waarin Burgin zowaar nog meer eerbetoon brengt aan zijn
idool, Magic Sam.Het is weer fijn vertoeven geweest bij de jongens van Blues Dongen en deze feestelijke uurtjes Chicagoblues zijn de verre verplaatsing meer dan waard geweest. We kijken al reikhalzend uit naar ons volgende bezoek aan De Gouden Leeuw en hebben trouwens halvelings al een datum in ons hoofd... Franky Bruneel
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Franky Bruneel _____________________
|
