|
|
||
|
|
 Begonnen
als een klein lokaal festivalletje is Sjock in 39 jaar
uitgegroeid tot één van de grootste rock-'n-roll
festivals in Europa. Op twee podia komen alle facetten
van het genre aan bod. Het hoofdpodium serveert alle
mogelijke alternatieve vormen van rock-'n-roll,
terwijl in de Titty Twister-tent de artiesten met het
authentieke werk aantreden. Opvallend was dat ook de
blues zijn plaats opeiste gedurende deze een weekend
durende hoogmis. Zo mochten Boogie Beasts op zaterdag
aftrappen op het hoofdpodium, en ook in de set van The
Sonics op zondag zat de bluesmicrobe. Scheen vorig
jaar de zon overvloedig, dan nam de regen dit jaar
sporadisch de bovenhand. Spelbreker was het hemelwater
echter niet, want het terrein was drukbevolkt met
rockabillies en rock-'n-rollers. Wij focusten ons op
de prestaties in de Titty Twister, waar een keurgroep
van artiesten het publiek uit de bol deed gaan.zaterdag  De
frontman van 56
Killers
had blijkbaar het figuur van John Steed uit de destijds
populaire
televisieserie De Wrekers als uitgangspunt voor zijn
look gekozen. Deze
look was dan wel retro maar de muziek van dit gezelschap
was dat
allerminst. Hun set was doorspekt van vinnige snelle
songs, waarbij
zelfs 'Sugarcoated Love’ naar de zesde versnelling
oprukte. En ook bij The
Montesas
was er visuele herkenning. Zou de bassist het idee voor
zijn fez bij
Tommy Cooper hebben gehaald? Voor een sixtiesrevival,
bestaande uit
primaire rhythm and blues, rock-'n-roll en zelfs een
vleugje Beatles
ben je bij deze Duitsers aan het goede adres. Knappe
zang, lekker retro
klinkend gitaartje en schitterende harmonieën maakten
dat dit optreden
naar meer smaakte.Voor het Amerikaanse Voodoo Swing, met de immer sterk presterende zanger-gitarist Shorty Kreutz, komen wij graag uit ons kot. Vorig jaar toerde de band uitgebreid door ons land en stonden zij zowel op Swing Wespelaar als Gevarenwinkel. Ook nu weer zogen de nerveuze rockabillysongs en vooral het knappe 'Chasin’ The Devils Hot Rod’ het publiek richting podium. Ondertussen heeft Shorty zich ook op de blues gestort met zijn laatste cd 'Full Custom Boogie’.  Marc
& The Wild Ones
is een zeer klassieke rockabillyband, waar vooral de
invloeden van het
Johnny Burnette Trio te horen waren in de
gitaarpartijen. Gelukkig
wekten die nooit de indruk van klakkeloos te zijn
gecoverd. Reeds 35
jaar draagt het Britse trio Restless
de rockabilly uit naar iedereen die het wil horen. En
toch hebben deze
drie en een halve decennia on the road geen vat gekregen
op de
prestaties van deze Britten. Nergens, maar dan ook
absoluut nergens
klonk hun set routineus. Muzikaal vuurwerk en een
immense liefde voor
het genre druipen nog steeds van hun concerten af. En
laat ons eerlijk
zijn, als je Burnettes 'All By Myself’ na zoveel jaren
nog steeds met
zoveel drive kan serveren, dan mag je zonder schaamte in
één naam
genoemd worden met de pioniers van het genre.
De Franse Nico
Duportal & His Rhythm Dudes
zagen wij al vaker aan het werk en steeds werden wij bij
ons nekvel
gegrepen door de manier waarop Nico en de zijnen de
jumpende blues en
rhythm and blues nieuw leven inbliezen. Nico is niet
enkel en alleen
een uitermate goede gitarist die ook vocaal een aardig
keelgeluid kan
neerzetten, maar ook een volleerd entertainer. Gekleed
in een prachtig
blauw maatpak, liet hij de fifties op onnavolgbare wijze
herrijzen.
Liefhebbers van T-Bone Walker of Clarence 'Gatemouth’
Brown hebben aan
Nico Duportal een gedroomde stand-in. Als kers op de
taart mocht miss
Lily Moe voor enkele songs de microfoon ter hand nemen.
Schitterend
optreden!Er zijn zo van die bands die, al zou je ze bij wijze van spreken honderd maal hebben gezien en hun platen duizend keer hebben beluisterd, je toch nog steeds in het diepste van jezelf raken. Dit geldt absoluut voor  The
Paladins
uit San Diego, California! Het trio Dave Gonzalez,
Thomas Yearsley en
Brian Fahey rocken en rollen nog steeds dat het een
lieve lust is. En
dan mogen songs als 'Let’s Buzz’ en ’15 Days On The
Road’ reeds een
lang leven achter de rug hebben, The Paladins doen ze
als nieuw
klinken. Knappe afsluiter van een schitterende zaterdag!zondag De felle regenbuien waren er de oorzaak van dat wij pas tegen het einde van de set van Reverend Peyton's Big Damn Band arriveerden, zodat wij enkel het in brand steken van het wasbord konden aanschouwen. Omwille van problemen met de Engelse cops speelden The Delta Bombers en Bob Wayne haasje over. Eerst dus The Delta Bombers. Ze mogen er dan misschien als outlaws uitzien, hun klassiekers kennen ze wel. Blues, rhythm and blues, swampblues, rock-'n-roll, country en rockabilly zijn de ingrediënten van de muziek van dit Amerikaanse gezelschap. Stel je voor dat je dit alles mixt en er een vettig maar pikant sausje overheen giet. Het resultaat zal iets herkenbaars hebben en toch klinkt het nieuw. Het sausje zal je bovendien naar meer doen verlangen. Zo klinken de Bombers. Wanneer de fles Jack Daniels op het podium een bezoek brengt aan alle bandleden, kan het plezier bij het publiek niet op. Na het concert zagen we zanger-gitarist Chris Monichen met een flesje water in de hand. Als we een babbel met hem maken, zegt hij onmiddellijk dat de fles whiskey enkel en alleen bij de podiumact hoort. Voor ons hoefde dit echter niet zo nodig, want ook zonder de fles was hun optreden fenomenaal! 
Nog zo iemand met het uiterlijk van een outlaw is Bob
Wayne.
Zijn muziek herbergt heel wat invloeden uit de country.
Invloeden die
nog versterkt worden door het gebruik van de fiddle.
Tekstueel durft de
man nogal eens standpunten in te nemen, of wat te denken
van songs als
'Dope Train' en een 'Fuck The Law', gezien Bobs recente
ervaringen met
de cops, luidkeels door het publiek meegebruld. Maar ook
gevoelige
lovesongs zijn deze bebaarde Amerikaan niet vreemd. Net
als zijn
interpretatie van 'Workin' Man' van Hank Williams III,
overtuigden die
moeiteloos.
Wanneer je een deel Moonshine Reunion mixt met
presentator Frantic Franky en afwerkt met Johnny Trash,
dan is het resultaat The
Fabulous Frankies.
The Frankies zijn geen doordeweekse band. Aan hun
microfoonstandaards
hebben ze beha's bevestigd, ze gaan gezamenlijk liggend
de podiumvloer
verkennen en het confettikanon vervangen ze door zakken
vol confetti in
het publiek te gooien. Zo'n band kunnen we ons moeilijk
voor de geest
roepen. Humor en kolder zijn de uitgangspunten voor hun
optreden. Voor
de muziek grabbelen zij in de ton van klassiekers,
waarbij al of niet
een aanpassing van de tekst gebeurt. Een aanpassing die
ze dan ook nog
visueel versterken. Erg leuk intermezzo!Tijdens de laatste editie van Goezot zagen wij Big Sandy samen met Los Straitjackets. De set bestond toen uit erg goed gebrachte klassiekers met een hoog herkenningsgehalte. Nu op Sjock trad Big Sandy aan met zijn vaste band The Fly-Rite Boys, wat resulteerde in een heel andere set. Niet alleen speelde Sandy nu ook akoestische git  aar,
maar
hij liet hoofdzakelijk eigen nummers op het publiek los.
Rockabilly
trad dus meer op het voorplan.Dat de man een superentertainer is, werd nogmaals bewezen door het vrouwelijk schoon dat Sandy vanuit het publiek op het podium riep om hem te omringen. Hoe je het ook draait of keert, of hij nu met Los Straitjackets of met zijn eigen Fly-Rite Boys op het podium stapt, imponeren doet hij steeds.  The
Spunyboys mochten het
licht uitdoen van deze 39ste editie. Als je die gasten
ooit aan het
werk zag, dan weet je dat een optreden van de Spuny's
garant staat voor
onvervalste, snedige rockabilly, waarbij de bassist zijn
instrument ook
gebruikt als turntoestel. Van hun set onthouden we
vooral een luidkeels
door het publiek meegebrulde 'Bop For Life' en 'Rock
& Roll Is
Still Alive', waarna het doek viel over een uitmuntende
editie van dit
festival. Wij zijn alvast benieuwd wat de organisatoren
uit hun hoed
gaan toveren voor de jubileumeditie van volgend jaar.
Valt de editie
van 2014 eigenlijk wel te overtreffen? Noteer alvast 10,
11 en 12 juli
2015!
Lambert
Smits
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Lambert Smits _____________________
|
