|
|
||
|
|
 Klokslag 20u mocht Chilly Willy
het startschot geven. Van oudsher staan Wim ‘Huibbe’ Huybrechts en zijn
kompanen bekend als een band die van elk optreden een feestje maakt en
het publiek steevast aan zich onderwerpt. De ambiance zat er dan ook al
vroeg in en de dansvloer werd al vlug gevuld. Chilly Willy startte met
‘New Orleans’ en dan ging het in flinke vaart verder met klassiekers
als o.a. ‘Who’s Been Talkin’’, ‘Spoonfull’ en ‘300 Pounds’. Niet enkel
diegenen die vaste klanten zijn op bluesfestivals, maar ook - zeg maar
- de ‘niet ingewijden in het genre’ riepen na ‘This Is Hip’ al vlug om
een toegift. Dat werd ‘Hip Shake’, waarna de bezwete massa verkoeling
zocht aan de tap.De stemming zat erin en het werd al vlug duidelijk dat deze avond niet meer stuk kon. Ook de uit Nederland afkomstige Robert Smith Bluesband had er zin in. Dat er op blues geen leeftijd staat, bewezen deze sympathieke senioren nog  maar
eens. Robert Smith herschiep de Witte Zaal met zijn hoofdzakelijk uit
Chicagoblues opgebouwde set al vlug in een broeierige bluesclub. Het
speelplezier dat deze bende aan de dag legt, kent geen grenzen. Hoewel
de band pas om 21.45 u het podium op mocht, stond Robert als het ware
reeds om 21.30 u. te popelen om zijn ding te mogen doen. Hij stak van
wal met ‘Walking The Dog’, luidkeels meegezongen door het publiek. Dan
volgde het met het bij de band passende ‘As The Years Go Passing By’,
een slowblues van formaat. Met ‘Born In Chicago’ liet Robert het
publiek zijn eigen zangkwaliteiten ontdekken en Fleetwood Macs ‘Need
Your Love So Bad’ onderstreepte met verve de vocale kwaliteiten van
Smith. Bovendien ontpopte Robert zich ook nog als standup comedian.
Toen hij vertelde dat de band toch ook een beetje Belgisch was omdat
bassist Bhe van Beurden in Weelde woont, voegde hij er onmiddellijk het
volgende aan toe: ‘En in Weelde was destijds het eerste openbare
zwembad, want de bijbel vermeldt dat Maria baadde in weelde’. En nog kwam er geen einde aan de ambiance, want ook het West-Vlaams/Limburgs gezelschap Hideaway
gooide nog wat olie op het reeds hoog oplaaiende vuur. Genoemd naar een
song van Freddie King, draait deze band reeds meer dan 25 jaar mee. De
vele optredens, zowel in binnen- als buitenland maakten dat Hideaway
een geoliede machine is, die steeds op volle toeren draait. Ik weet
niet hoeveel songs deze heren in hun koffer hebben zitten, maar ieder
optreden is blijkbaar op maat van het publiek gesneden. En dat was hier
niet anders. Ralph Bonte en zijn kompanen hadden duidelijk gekozen voor
herkenbare en dansbare muziek. Het publiek leefde zich maar al te graag
op de dansvloer uit op de tonen van een breed scala bluesmuziekjes. Zo
was er een streepje tex-mex met Delbert McClintons ‘When Rita Leaves’,
dat net als Bobby ’Blue’ Blands ‘Members Only' de danslustigen de
broodnodige adempauzes gunden. Het was reeds zondag toen Hideaway tot
tweemaal toe terug werd geroepen en ons met een schitterend ‘Mustang
Sally’ tevreden de nacht instuurde.September Blues is duidelijk aan het groeien en vzw Recovery mag ongetwijfeld een flinke steun verwachten. Afspraak voor de derde editie op zaterdag 5 september 2015. Lambert Smits
terug naar de index van de concert- en festivalrecensies
|
foto's: © Lambert Smits _____________________
|
