Op vrijdag 31 juli speelde Marked Men bij de prachtige Predikherenkerk in Mechelen, die tegenwoordig dienstdoet als bibliotheek. "Wie zijn Marked Men?" hoor ik u denken. Een terechte vraag. Marked Men is een gelegenheidsband die tot stand kwam door de samenwerking tussen Maneblussers Steven Troch en Steve Ceulemans. De band gaf een eenmalig optreden en zorgde zo voor een unieke ervaring.

Voor wie de laatste 30 à 35 jaar niet heeft opgelet, Steven Troch is één van de betere bluesharmonicaspelers van ons land. Hij heeft in de Lage Landen zowat op elk podium gestaan met bands als Fried Bourbon en zijn eigen Steven Troch Band maar ook in duo met o.a. Lon Eldridge. Steve Ceulemans, de andere Mechelaar in de band, is een begenadigd en veelzijdig gitarist die tegenwoordig de zes snaren bepotelt bij Red Red, een psychedelische bluesband die gitaarriffs combineert met een scratchende deejay. Iets compleet anders dus. Beide heren zijn muzikanten met één gemeenschappelijke eigenschap: ze kleuren graag al eens buiten de lijntjes, ieder op zijn manier. En dat deden ze dan ook. Verder hebben we Clark Kenis op contrabas en Dennis de Gier op drums. Clark kennen we vooral van bands als Moonshine Reunion en Clark and the Aces. Meer rockabilly en rock-'n-roll dan blues dus. Clark is een superbassist en zanger en maakt een nonchalante, relaxte indruk als je hem ziet spelen. Hij amuseert zich zichtbaar op het podium en dat is altijd leuk om te zien. In de loop van de avond zou hij afwisselend met Steven de zang voor zijn rekening nemen. En dan was er nog Dennis, wat mij betreft de man van de match. En dat zeg ik met alle respect voor de rest van de muzikanten. Dennis stond mee aan de wieg van Shakedown Tim & The Rhythm Revue maar speelde ook o.a. bij de countryband Jack and the Bootstraps en bij De Spoel, die eigen Nederlandstalige folk- en singer-songwriternummers speelt.

Dennis was, samen met Clark natuurlijk, de rots in de branding. Een lekkere groove met af en toe een gepaste fill, gespeeld met een maturiteit zoals enkel een ervaren drummer dat kan? No problemo! Het was duidelijk dat hij de nummers van Steven kende. Logisch natuurlijk, aangezien hij de vaste drummer was van de Steven Troch band. Na een korte inleiding door iemand van de organisatie konden ze eraan beginnen. Het eerste nummer was 'Scratch my Back', een lekker groovend nummer van Slim Harpo uit '57, gevolgd door 'Shake The Boogie' van Sonny Boy Williamson, de eerste wel te verstaan. Steve opende het volgende nummer 'Wee Brown Willie' met een toffe gitaarintro waarna 'My Babe' aan de beurt was, het meesterwerk van Little Walter. Ik had de indruk dat alle nummers tot dan in 'veilige modus' werden gespeeld. Hiermee bedoel ik dat alles wel goed was, hoe kan het ook anders met vier ervaren muzikanten, maar ik had het gevoel dat er iets ontbrak. Een beetje energie... wat peper in de poep zoals ze zeggen. Op zich logisch, want het was de eerste keer dat ze samen op een podium stonden. Na 'La Perla', een mambo van Stevens hand, voor de liefhebbers terug te vinden op het album 'Nice 'n Greasy' – zonder twijfel mijn favoriete album van Steven – volgde een fantastische versie van 'Early in the Morning', een klassieker die o.a. door Ray Charles, B.B. King en Buddy Guy werd gespeeld. De band was intussen goed opgewarmd en dat kon je horen. Daar was plots de energie die ik miste. Na 'Suzie Q', waarbij de koebel iets teveel in de mix zat, speelden ze 'Keep On Loving Me Baby', een klassieker uit '59 van Otis Rush die veel mensen kennen door de schitterende versie van The Paladins. Marked Men sloot de eerste set af met 'Third Rock From The Sun', een nummer van Jimi Hendrix. Dat was even slikken. Ik werd even geconfronteerd met mijn eigen muzikale vooroordelen maar eens ik mij daarover had gezet was ik volledig mee. Deze gewaagde zet draaide zeer goed uit. Chapeaux!

Na een hoognodige tempus communis startte de tweede set, die ook weer zeer afwisselend was. Na 'Miss You So' kwam 'You Be Mine' van Howlin' Wolf. De nummers volgden elkaar in sneltempo op en zo kregen we vervolgens 'Pretty Baby', 'Travelling Mood', 'Weary Blues' en 'I Don't Owe You Anything' te horen. De sfeer zat er goed in. Het volgende nummer, 'Playgirl', een up-tempo shuffle van Gary Primich, was één van de hoogtepunten van de avond. Steven, gesteund door een solide ritmesectie, kon zich hier uitstekend uitleven en liet horen waarom hij een gevestigde waarde is binnen de Belgische en internationale bluesscene. Na 'What's My Number' haalde Steven een oud Fried Bourbon-nummer, 'Diggin' A Hole', van onder het stof. Fried Bourbon was een Belgische bluesband die in de loop der jaren vele bezettingen kende maar vooral succes boekte in de bezetting met Steven als frontman. Deze versie was natuurlijk heel verschillend van de opgenomen versie, die op het album 'Gravy Train' staat, mede door het gitaarspel van Steve. Steve heeft zijn eigen manier en sound van blues spelen en die wijkt stevig af van het traditionele. Maar dat is juist het leuke aan livemuziek. Het is elke keer anders. En bovendien werkte het wel. Het nummer kreeg een haast psychedelische trance-achtige sfeer. Nu we toch over livemuziek bezig zijn, toch even een klein intermezzo over de klank. Als band hang je af van de geluidsman, zeker op grote podia, en dat kan meevallen of heel hard tegenvallen. In dit geval was de klank okay, al vond ik de zang soms onduidelijk en was de contrabas weinig gedefinieerd waardoor de lage tonen wat modderig overkwamen en iets te aanwezig waren in de mix. Maar dat volledig terzijde. Als afsluiter koos Marked Men voor 'Cocaine Blues' van Johnny Cash. Natuurlijk werd er uitbundig naar een bis gevraagd en die kregen we in de vorm van 'Mellow Down Easy'. Steven zette het nummer solo in met een treinbeat op harmonica, een sterk stukje harmonicatechniek, en evolueerde naar een boogie i.p.v. het gebruikelijke ritme zoals we het kennen van Little Walter. Een prima afsluiter voor een leuke muzikale avond in een toffe setting.