zaterdag 4 juli

Het eerste weekend van juli vindt in het Diepenbeekse gehucht Rooierheide de hoogmis steevast plaats op zaterdag. Het sympathieke bluesfestival Hookrock biedt ook nu weer een gevarieerd programma dat zowel in de breedte als in de diepte meerlagig is. Met dit laatste bedoelen we niets verkeerd hoor – we zouden niet durven. Zeven acts krijgen we vandaag achter de kiezen en recht evenredig met de volgorde waarin ze staan geprogrammeerd, stijgen onze verwachtingen. Wat zeg je? Dat we nog voor we goed en wel zijn vertrokken met ons verslagje van de laatste festivaldag al weer meer tussen de lijntjes dan erin hebben geschreven? Ha! Voor jou is het een gissen, voor ons een weten. Maar lees gerust verder, dan kom je er snel achter...

Stipt om 14.00 u. treedt het Zwitsers-Franse duo One Rusty Band aan en op. Hij, Greg Garghentini, is eigenlijk een one-man-band en bespeelt behalve zijn stem een prachtige Gretch, een koekendoosgitaar, een radiatorgitaar, een harmonica en een voetdrum. Zij, Lea Barbier, ziet er heel schattig uit, doet kunstjes – waaronder een perfect uitgevoerde handenstand, ondersteunt ritmisch op washboard, floor tom en cymbaal én tapdanst. Tapdansen kan ze verdorie meesterlijk en we moeten toegeven dat dit toch wel een extra dimensie geeft aan de rauwe, hard gedreven en ongepolijste blues die Greg ten beste geeft. Naarmate hun toch wel amusante set voortschrijdt, blijven we enigszins met de vraag zitten of dit een bluesact is die zichzelf ernstig neemt, dan wel twee prettig gestoorde vluchtelingen uit het rariteitenkabinet van een circus. We laten de vraag open en kunnen alleen maar vaststellen dat het publiek er wel pap van lust...

Met twintig minuten vertraging is het om 15.40 u. de beurt aan de plaatselijke band Blues Skills. What's in a name? Ze trappen af met 'Automatic' van The Red Devils, gevolgd door 'Crossroads'. Gitarist Marc De Rydt, de oorspronkelijke hopman van het gezelschap, speelt door een onooglijk klein versterkertje en dat levert massa's distorsie op. We nemen aan dat hij bewust voor deze rocksound heeft gekozen. Wat die skills betreft, vinden wij dat drummer Wilfried Claesen en vooral toetsenman Gino Knuts het rijkelijkst werden bedeeld. Die twee overstijgen het niveau van dit sympathieke amateurbandje dat hier op Hookrock zijn eerste optreden in de nieuwe bezetting speelt. Ze zijn goed op weg, maar er is nog werk aan de winkel. Recent trokken ze Eddy Mockers aan als zanger-harmonicaspeler. Eddy zoekt bijwijlen nog de weg naar toonvastheid en gebruikt een tablet als geheugensteuntje voor de teksten. En bij John Lee Hookers 'Boom Boom' haalt ook Marc een harmonica boven maar hij mist op dat instrumentje wat... euh... skills. Het cover-repertoire van deze Hasseltse helden is voor velen een feest der herkenning en niet in het minst voor de talrijke supporters die ze naar Hookrock hebben meegebracht. Dat alleen al verantwoordt deze thuismatch.

Het is 16.50 u. en de coverband Thorobad mag ons een uurtje onderdompelen in het repertoire van het ondertussen 76-jarige bluesrock-icoon George Thorogood. In onze jeugdjaren hebben we nogal wat naar Thorogood geluisterd en dat kwam omdat Frank van de Honky Tonk in Brugge ons Thorogood aanraadde nadat we hem in geuren en kleuren hadden verkondigd hoe leuk wij de muziek van Give Buzze vonden toen we hen het weekend daarvoor hadden gezien in het parochiezaaltje van Oostrozebeke. We moeten een jaar of zeventien zijn geweest, stel je voor zeg. Maar goed, hier staan dus de West-Vlaamse Gunther Van Canneyt en zijn Franse kornuiten de muziek van Thorogood te spelen en ze doen dat niet onverdienstelijk. 'One Scotch, One Bourbon, One Beer' klinkt wat vlakjes maar het authenticiteitsgehalte stijgt in bijvoorbeeld 'Madison Blues' en 'Bad To The Bone'. We zijn benieuwd hoe 'Move It On Over' gaat klinken, hét Thorogood-nummer der Thorogood-nummers. Blijkt dat we op zoek moeten naar Joost die ons wellicht kan vertellen waarom het ontbreekt op de playist...

De immer populaire Guy Verlinde zet dit jaar een punt achter zijn project met The Artisans Of Solace en Hookrock is onderdeel van hun afscheidstournee. Die artisans zijn Stef Paglia (gitaar), Tom Eylenbosch (toetsen), René Stock (bas) en Benoid Maddens (drums en ook bekend van bij Brihang). Guy heeft altijd al de verdienste gehad om zich met de juiste muzikanten te omringen. Dat maakt ons benieuwd naar de wegen die hij in de toekomst zal inslaan, maar nu is het hier genieten geblazen met deze topband. Voor het eerst vandaag horen we een act die de kunst verstaat om spanning op te bouwen en weer los te laten. Enkele hoogtepunten, vraag je? Wel, vooreerst Guy's bitsigheid wanneer hij het heeft over de 'bastards who try to grind you down' in de intro van 'Me And My Blues'. We kennen Guy en zijn verhaal al lang en we weten waar dit vandaan komt. Ijzingwekkend is ook de gitaarsolo van publiekslieveling Stef Paglia in 'Ain't No Sunshine'. En dan is er nog de interactie tussen Guy en het publiek in 'Better Days Ahead'. Zijn publiek ophitsen doet Guy nog steeds heel graag. Hij geniet hier duidelijk met volle teugen en sleurt er tijdens zijn set tot vier keer toe een 'godverdomme' door om zijn exclamaties kracht bij te zetten. Geen hond stoort zich hier aan, zelfs Pablo niet. In de verste verten zijn gelukkig geen leden van de Pastorale Eenheid Heilige Paulus Diepenbeek noch van de lokale Sint-Vincentiuswerking te bespeuren. Aan het eind van de set geeft ook de presentator forfait, maar diens afkondiging hebben Guy en zijn bende niet nodig om bij het publiek een bisnummer af te dwingen. In 'Powered By The Blues' ontladen ze elk knozeltje energie dat er nog rest. Sterk!

Het is 20.00 u. en dus tijd voor de Hook Herrera Band. Hier kijken we naar uit! Het is een eeuwigheid geleden dat we Hook nog zagen en bovendien is zijn band hier niet zomaar een band. Hook krijgt immers het gezelschap van Marc 'TEE' Thijs (gitaar), Renaud Lesire (bas) en Steve Wouters (drums) en dat zijn nu niet bepaald sukkelaars. Hook begint braafjes met 'Pitch A Boogie Woogie' van Snooky Pryor, gevolgd door 'Easy Baby' van Magic Sam. Je hebt het wellicht al in het snotje; dit is inderdaad een optreden met alleen maar klassiekers. Hook plukt ze hoofdzakelijk uit de Chicagoblues van de jaren '60 en '70. Hij zingt en speelt harmonica en doet dat behoorlijk. Zijn gitaar heeft hij bij maar hij raakt ze niet aan. Wij vinden dat een zeer verstandige keuze want als je Marc Thijs in je band hebt, is er niet de minste noodzaak om zelf aan de snaren te gaan plukken. Trouwens, Marc is het trekpaard, de werkmier van dit optreden. Vaak laat hij Hook de ruimte om te soleren maar Hook maakt een gelaten indruk en neemt zijn kansen niet. Hij doet ook weinig moeite om zijn band zelf te leiden, waarop Marc telkens weer de teugels in eigen hand neemt om die vervolgens niet meer te vieren. In tegenstelling tot Hook gaan Marc, Renaud en Steve er wél voluit voor. Marc amuseert zich, dat is duidelijk. Maar hij mag hier verdorie vlammend hard zijn nikkel afdraaien...

Wanneer de presentator Vanessa Collier aankondigt, vermeldt hij dat ze al anderhalf jaar tourt met Joe Louis Walker. Dat lijkt ons vrij onwaarschijnlijk aangezien Walker vorig jaar in april overleed. Wel is het zo dat de Texaanse zangeres-saxofoniste-gitariste Joe Louis Walker in Philadelphia ontmoette tijdens een jamsessie toen ze nog studeerde aan het Berklee College Of Music. Walker was onder de indruk en nam Vanessa op in zijn vaste tourband, waar ze anderhalf jaar bleef. Dat was in de periode 2012-2013. Aangemoedigd door Walker begon ze in 2014 haar eigen carrière. En met succes. In 2022 won ze de Blues Music Award voor hedendaagse vrouwelijke bluesartiest van het jaar en in 2019, 2020, 2024 en 2025 won ze die voor instrumentalist (blazer) van het jaar. Vanavond heeft ze niet de gitariste Laura Chavez bij, maar wel Chris Vitarello die eveneens wonderwel past in Vanessa's muzikale concept. Na enkele eigen nummers krijgen we een prachtige versie van 'I Can't Stand The Rain' waarin Vanessa een zeer hoogstaande saxsolo ten beste geeft, deels unisono met Chris' gitaar. Andere hoogtepunten zijn 'Sweating Like A Pig, Singing Like An Angel', 'Love Me Like A Man' en 'What Makes You Beautiful'. Het publiek reageert uitbundig op de solo's van zowel Vanessa als Chris die de ene keer muzikaal met elkaar communiceren om even later te duelleren. Ook dát is het spelletje van 'tension & release' wat wij in bluesmuziek steeds hopen te ontwaren. Vanessa sluit haar sterke set af met een potige versie van 'When Love Comes To Town'.

Het is 23.20 u. en we houden ons klaar voor de klap op de vuurpijl, de kers op de taart, de kroon op het werk en zelfs het neusje van de zalm. Enfin, dat is tenminste waar wij op hopen, want we kennen ondertussen de reputatie én de kwaliteiten van de Duitse band B.B. & The Blues Shacks. "Let maar op, want de Duitsers zijn hier", zegt de presentator. Het lijkt wel alsof hij radioman Jos Servotte citeert. Servotte werkte voor het NIR (Nationaal Instituut voor de Radio-omroep), de voorloper van de BRT, en was van dienst in de ochtend van 10 mei 1940. Wat volgt, is een heuse wervelwind van blues-, rhythm-and-blues- en soulnummers die de broertjes Michael (zang, harmonica) en Andreas Arlt (gitaar) naadloos en met een oerdegelijke geloofwaardigheid aan elkaar rijgen. In een ellenlange solo tijdens een westkust-swingblues komt Michael gevaarlijk dicht in de buurt van Rod Piazza, vinden wij. En wij mogen dat vinden, want van 1997 tot 2014 waren wij Piazza's Europese tourmanager. Ook Andreas verbaast met tal van trefzeker geponeerde solo's, steeds oprecht en authentiek, ongeacht de stijl van het nummer. Voor aanvang van het optreden heeft de podiumcrew een extra versterker naast die van Andreas geplaatst. Er komt dus een special guest en wij menen te weten wie dat is. 'Dat gaapt als een oven', zeggen we in West-Vlaanderen. Ja, natuurlijk is dat Marc 'TEE' Thijs. Al meer dan dertig jaar houdt een innige vriendschapsband tussen Marc en de Blues Shacks stand. Marc komt meespelen op 'That Will Never Do' maar Andreas vraagt hem om voor de rest van de set – nog zo'n twintig minuten – op het podium te blijven. Wat een feest! Deze aangename festivaldag kon op geen betere manier worden afgesloten!

We zullen ons Hookrock 2026 herinneren als een zeer gevarieerde editie waarbij elke act – van hoogvliegers tot diepzeeduikers – een enthousiast publiek vond. Rekening houdend met het aanbod en de kwaliteit van Hookrock binnen het Benelux-bluesspectrum zou dat publiek zeker nog wat groter in getale mogen zijn. Zeg maar dat die van Back To The Roots het hebben gezegd en kruis het eerste weekend van juli alvast maar aan in jouw agenda van 2027.