Als een mens de kans krijgt om onze nationale bluestrots in het kwadraat te beleven, dan zou het doodzonde zijn om die kans te laten liggen, vinden wij. "Hoezo, in het kwadraat?", horen we jou al luidop denken. Wel, de BluesBones zijn al ruim een decennium een bijzonder populaire Belgische bluesband, die over heel Europa op de grootste festivals speelt. Hun muziek verwierf zelfs succes tot over de grote plas. Deze jongens hebben het ver geschopt en als we spreken over de huidige, actieve Belgische bands, dan zijn ze onze nationale bluestrots. Maar dat geldt net zozeer voor de Banana Peel. Dit jaar viert de club zijn zestigste verjaardag. Als je bekijkt wie hier door de decennia heen heeft opgetreden, dan is de staat van dienst van de Banana Peel ontegensprekelijk onovertroffen. Geen enkele andere bluesclub in België kan hieraan tippen. Ook de Banana Peel is onze nationale bluestrots. De BluesBones in de Banana Peel... kwadraat... heb je'm?

Mogen we eerlijk zijn? Het publiek is hier wel een en ander gewoon. Het kruim van authentieke traditionele bluesartiesten heeft hier al gespeeld en de Bones geven de blues een eigen twist mee. Ze hebben als het ware hun eigen subgenre binnen de blues ontwikkeld en we vroegen ons ietwat af of en hoe dat hier in de smaak van die verwende lekkerbekken zou vallen. Niet dat we ons hart vasthielden of zo; zo erg was het nu ook weer niet. Laat ons zeggen dat we een gezonde dosis nieuwsgierigheid meebrachten.

Vanaf de eerste noten zat het optreden echter al gebeiteld. Echt waar. Al bij de stevige opener 'Changes' liet zanger Nico De Cock alle smulpapen uit zijn hand eten. En van Stef Paglia's verschroeiende gitaarwerk waren ze hier precies ook niet vies. In 'Find Me A Woman' illustreerden de Bones wat we daarnet plachten te zeggen over een eigen subgenre. Het is een ritmische crossover van blues naar country en wie dacht dat die twee stijlen niet te verzoenen waren, is er aan voor de moeite. In 'Moonshine' excelleerde de Hammondspeler Edwin Risbourg en in 'Romance For Rent' betoverden de Bones alle zieltjes met hun meerstemmige zang. En alweer die Hammond, waarmee Edwin vlotjes alle handjes op elkaar kreeg. Gitarist Stef Paglia scoorde voluit in 'Voodoo Guitar' en met 'She's Got The Devil In Her' van CeDell Davis, één van de weinige covers op het repertoire van de Bones, etaleerden ze hun kennis van het authentieke materiaal, weliswaar weer met hun unieke BluesBones-bewerking. Dat nummer lieten ze naadloos versmelten met 'On The Road Ahead'.

Iedereen die erbij was, weet dat er dolle pret heerste in de Ruiseleedse bluestempel maar één toeschouwster viel een tikkeltje uit de boot. Rechts van het podium, maar vlakbij, zat een goed gerijpte dame wiens blik op zijn minst zorgelijk kon worden genoemd. En de hele tijd hield ze haar rechterwijsvinger op haar rechteroor geklemd om zo ostentatief als mogelijk aan te geven dat de muziek veel te hard stond. Uiteraard was dat niet zo, maar als je vreest voor het welzijn van jouw trilhaartjes, moet je niet pal voor Stef Paglia's gitaarversterker gaan zitten... De sound was prima, al vonden wij dat bassist Geert Boeckx zelfs een tikkeltje prominenter in de mix mocht zitten. Gedurende de pauze bleek klankman Ludo zeer ontvankelijk voor ons verzoek en in de tweede set was het simpelweg perfect. Ja, we weten het. Jij wil nu eerst en vooral weten of die trilhaartante naar dezelfde plek was teruggekeerd? Ja hoor. En alweer met haar rechterwijsvinger op haar rechteroor...

Ook die tweede set was een opeenstapeling van hoogtepunten. We gaan hier nu niet het hele optreden met een chirurgische nauwkeurigheid dissecteren maar vermeldenswaardig is het zangtalent van het publiek in het gezellig ritmische 'Moving On' en het acceleratievermogen van Stef in 'Broken Dawn Car'. Het emotionele hoogtepunt van het optreden was het door merg en been priemende 'I Cry', een nummer dat de band schreef voor hun in 2022 overleden drummer Koen Mertens. Jens Roelandt is trouwens een eersteklas-opvolger. Samen met bassist Geert schitterde hij in het funky 'The Witchdoctor', song waarin ook Stef nog eens een ontsnappingspoging waagde.

Om vijf voor halfelf kondigde Nico het laatste nummer aan en dat werd een stomende versie van 'The Devil's Bride', zowat het lijflied van de band. 'O jeetje', dachten we bij onszelf – wat logisch is, want bij iemand anders kunnen we niet denken. We wisten wat er zou gebeuren. En ja hoor. MC en voormalig voorzitter Franky klom het podium op met de gebruikelijke mededeling: "Jullie hebben het laatste regeltje van het contract niet begrepen. Jullie moeten stoppen om elf uur, maar dat hoeft niet per sé vóór elf uur te zijn." "Oh, we hebben nog tijd", zei de immer sympathieke Nico en als toegift brachten de Bones bitsig en vlammend, alsof ze op het circuit van Zolder raceten, 'No Good For Me', een geestdriftig nummer dat een meesterlijke mix is van blues en disco. Nico waagde zich zelfs aan enkele danspasjes.

Na afloop wurmden we ons door de uitverkochte en dus tjokvolle Banana Peel een weg naar de pisbakken. We hoorden iemand zeggen: "Beter iets korter maar constant steengoed dan lang en langdradig." Als je een West-Vlaming vraagt wanneer een optreden geslaagd is, dan luidt het antwoord: "Het moet ervan af spezn." En die 'e' in 'spezn' spreek je uit als de 'e' in 'pretpark', maar dan veel langer. En laat ons wel wezen, het 'spezde' ervan af vanavond.