Als man van weinig woorden knalde Johnny er meteen in met de uptempo shuffle 'Pink Champagne'. Hij en de zeer strakke band gaven ons het gevoel dat we amper konden zwemmen en toch meteen in de diepe werden gesmeten. Dat was even naar adem happen hoor! Een rustmomentje werd ons gegund toen Johnny vertelde over hoe hij als jonge knaap in Chicago terechtkwam. Te jong om de bluesclubs binnen te mogen, klampte hij een straatartiest aan die L.V. Banks bleek te zijn. Elke knappe griet floot hij na – Banks dus – en telkens zong hij 'Let Me Be Your Teddy Bear'. Johnny bracht het nummer hier als een trage shuffle waarbij drummer Mikko Peltola op een sublieme wijze een spelletje 'tension and relief' speelde. Daarna volgden de gedreven songs elkaar in sneltempo op, met 'Ramblin' From Coast To Coast', de titelsong van Burgins recentste cd, als voorlopige climax. Mooi was trouwens hoe Johnny ook meermaals Hein Meijer (Little Boogie Boy) liet soleren en Hein dat telkens respectvol voor de traditie deed. Blues zonder vuilbekkerij is als bier zonder alcohol en dat begrijpt Johnny ook. Het was tijd voor een 'double entendre' en in een traag tempo zong hij: "Give me an hour in your garden and I'll show you how to plant a rose. Give me an hour in your garden and I'll make all things grow." We geven het toe, het was nog vrij fatsoenlijk, maar we hebben het rozenwater gesmaakt. Na Fenton Robinsons 'Somebody Loan Me A Dime' kwamen nog wat dansbare bluesfunknummers zoals we die graag van Burgin horen en soulvol sloot hij de eerste set af met 'I Did The Best I Could' waarin Hein zijn gitaar pedaaltjesgewijs als een orgel liet klinken. Knap!

Na de pauze mocht Little Boogie Boy de tweede set aanzwengelen met twee songs. Hij koos voor een pure 'Chicago Lump' van Nick Holt – die hij ooit begeleidde tijdens Europese passages – en een song die dan net iets dichter aansloot bij de sound van Nicks broer Morris, oftewel Magic Slim. Tja, als het over Chicagoblues gaat, dan kan Hein het wel hoor. Johnny vulde naadloos aan met wat hij 'echte houserocking blues' noemde: een stomende versie van 'Let Me Ride In Your Automobile'. De synergie tussen hem en Hein in de wisselende gitaarsolo's was magisch. Niets dan lof ook voor bassist Jaska Prepula – zo pompend, zo dragend, zo diep en vol – en voor drummer Mikko vanwege zijn perfecte timing, de juiste accenten op de juiste plaats en de variatie. Hein, Jaska en Mikko waren zoveel meer dan begeleiders. We zien jammer genoeg vaak dat Amerikaanse frontmannen of -vrouwen worden begeleid door een Europese pick-up-band en meestal staan die muzikanten dan heel schuchter om zich heen te kijken, angstvallig wachtend op een signaal van de leid(st)er omdat ze niet goed weten wat te doen en op zoek naar een bevestigende aai op hun bolletje terwijl het al veel te laat is. De kak plakt dan immers al in hun broek vanwege de schrik om iets verkeerd te doen. Hier stonden Hein, Jaska en Mikko zich uit te leven. Ze gingen er voluit voor, hadden het meeste plezier van de wereld en straalden dat perfect af op Johnny Burgin die maar al te goed besefte dat hij met deze jongens in een pluchen zetel zat. Dit liep gesmeerd, hij kon spelen wat hij wou en hij hoefde zich daarbij niet te beperken tot de uitgewoonde klassiekertjes. Wat een adrenalineshot was zijn signature song 'Cold Chills'! Met 'Walking By Myself' volgde nog een meezingmomentje voor het publiek, met 'When A Bluesman Comes To Town' maakte hij duidelijk dat het einde van het optreden naderde en met het stevige 'I Need Something Sweet' in pure Chicago lump-stijl toverde hij om af te sluiten voor de zoveelste keer een glimlach op de gezichten van de aandachtige toeschouwers. Na afloop van het concert gingen de cd's als eclairs met plattekaas, afgewerkt met witte fondant en frambozencoulis over de toonbank.

Tot slot nog een kleine dienstmededeling voor die bende lolbroeken die quasi het hele optreden aan de toog luid bleven snateren: Het is jullie wellicht niet opgevallen dat de mensen rondom jullie muziekliefhebbers waren die in deze bluesclub van een goed optreden kwamen genieten. Het is ons des te meer opgevallen dat jullie absoluut niét tot deze categorie behoren. Gelieve dus voor de volgende lalbijeenkomst te verkassen naar café De Reisduif.