De 15e editie van het festival opende om 17:00 in het Parc de Montassé te Crissier met twee podia: Scène Gab’s en Scène des Pèdzes. De dag zag een mix van internationale bluesstijlen, met zowel vertrouwde namen als primeurs in Zwitserland. Los van de Zwitserse acts op het zijpodium waren we vooral geïnteresseerd wat het hoofdpodium zou brengen.

Openers waren Bill Steber (Murfreesboro, TN) en Libby Rae Watson (Pascagoula, MS). Beiden hebben een verleden samen in The Jericho Road, een stringband in de stijl van de Mississippi Sheiks en – lievelingen van Libby – Sam Chatmon en Big Joe Williams. Libby bracht een groot deel van haar tienerjaren door bij Big Joe en Sam Chatmon en dat vertelt ze met veel verve tussen de songs door. Bill en Libby waren al twee weken in Europa (Ierland) en belandden daar in het ziekenhuis met aandoeningen aan de luchtwegen. Het resulteerde in het feit dat Bill na één song zijn stem kwijt was en ze hun setlist moesten omgooien. Gelukkig toonde Bill zijn kunnen in de veelheid van instrumenten die hij hanteert: de resonatorgitaar, een gourd-banjo, mondharmonica en een zingende zaag en kon Libby best vocaal haar mannetje staan. Samen vormen ze een duo dat weet wat ze aan elkaar hebben met een reeks liedjes die ze zelf schreven of die ze putten uit de rijke collectie liedjes van hun idolen.

Opvolgers waren Stud Ford en Will Coppage, beiden uit Greenville, MS. Eerstgenoemde is kleinzoon van de legendarische T Model Ford, bluesheld uit Greenville en een tiental jaar geleden overleden en zelfgenomineerde vazal van Jack Daniels, de whiskey uit het Diepe Zuiden. Stud liet geen kans liggen om zijn grootvader te eren en deed dit hoofdzakelijk op drums en zang met hier en daar een song waarbij hij zelf de gitaar ook hanteerde. Will Coppage is zijn partner-in-crime en samen vormen zij een stevige muur van Mississippi-boogie die het midden houdt tussen blues en punk. Ruw, rauw, energiek en zeer verrassend. Na deze 'wall of blues' was het even tijd om het festivalterrein te verkennen. Het is een familievriendelijk en levendig festival in de groene omgeving van het Parc de Montassé met een goede mix van jonge en oudere bezoekers. Foodtrucks en bars zorgen er voor brede culinaire keuzes, van Zwitserse specialiteiten tot Southern comfort food. Een puike organisatie met een heel vlot logistiek verloop en professionele aanpak.

Na een half uurtje was het tijd voor de hoofdact van de avond: Eric Bibb en band. Voor ons was het even geleden dat we Bibb bezig zagen met een full band. Meestal was het alleen of in duo met gitarist Staffan Astner of Habib Koité. Deze keer dus een volledige band met op drums de legendarische Paul Robinson (laatste drummer van Nina Simone, sessiewerk met Van Morisson, Paul McCartney…), op bas Neville Malcolm (sessiemuzikant voor o.a. Tom Jones) en op gitaar Staffan Astner (tour- en sessiewerk met Ray Charles, Sting, Roxette en Ruthie Foster). Deze mannen zijn elkaar gewoon en in de gekende Bibb-stijl werd ons in 90 minuten een juweeltje gepresenteerd waarbij geen facetten onbesproken bleven. Bibb was in goede doen en het plezier tussen de muzikanten spatte er af. Songs als 'Bring Me A Little Water Sylvie', 'I'm Going Down the Road', 'Take Some Time', 'Lay My Body Down', 'Come Back, Baby' en 'Father’s House' passeerden de revue, maar evengoed stokoude nummers als 'Saucer & Cup'. Iedereen op zijn minst spell bound!

De rest van de bands die avond – vooral Zwitserse – moesten we aan ons laten voorbij gaan, alsook dag twee van het festival. Deze brachten nochtans een aantal acts die we zo graag nog hadden kunnen meemaken: Rev Slim & Son, James Leg, Jesse Cotton Stone maar vooral Candice Ivory. Die laatste verzorgde trouwens nog een gospelmis op zondag in de lokale kerk. Als dit festival een 16e editie krijgt – er zijn wat geruchten dat de economische balans die negatief is en er moet worden nagedacht over de toekomst – dan zijn we volgend jaar voor een volledig weekend Mississippi in Zwitserland paraat.