Dat ik een vurige fan ben van Sherman Robertson is al lang geheim meer. Ik vond het dan ook erg dat ik lange tijd met lede ogen moest toezien hoe deze rasartiest hier amper aan de bak kwam. Echter nu blijkt er een kentering te komen. Het ziet er dus eindelijk naar uit hij de aandacht zal krijgen die hij al zo lang heeft verdiend. Bewijs daarvan was een voortreffelijke publieke opkomst voor zijn optreden van 21 februari jongstleden. Plaats van optreden was de bluesclub Goorblues in het Antwerpse Gooreind.  

Talloze fans, organisatoren en heel wat andere bluesliefhebbers waren van heinde en ver afgezakt voor een middagje spetterend bluesvertier. Sherman sprak de woorden: "The Texas blues man is in the house", en dat was voor geen woord gelogen. In twee sets, meer dan twee uur lang, zou deze uit Breaux Bridge, Louisiana afkomstige bluesman het beste van zichzelf geven. Ook de band bestaande uit Samie Little (drums), Joolz Grudings (keyboard) en Gaz Rackham (basgitaar) bewees uit het goede hout te zijn gesneden. Elk op zich deed wat van hem verwacht werd om zo de meester in de spotlight te plaatsen.

Zonder ook maar een moment af te zwakken kregen we tal van schitterende songs te horen. Nu eens een bluesballade, dan weer heel funky of weer heel vettige blues. Songs zoals 'Dust My Broom (Voodoo Dust)', 'Victim Of Circumstances', e.a. gingen er bij de massa in als zoete koek. Kippenvelmoment was het met de slowblues 'Am I Losing You'… dat is wat ik noem de blues brengen! En zo dachten heel wat anderen er net zo ver. Sherman liet alle duivels los en zonder ook maar aan overkill te doen zong hij zijn ziel uit zijn lijf. Ook zijn gitaarwerk, nu eens heel teder de snaren beroerend, dan weer heel heftig, of heel inventief kon op eenieders waardering rekenen.

Met Shermans optreden in de Goorbluesclub is het duidelijk dat hij nog lang niet aan zijn einde is, integendeel! Mijn dank aan Michel en Paul die hun nek uit staken om mijn held te boeken.

Bobtje Blues